มหาจักรวรรดิเฉียน
วังหลวง
ภายในตำหนักหนังสือ
ขันทีน้อยคนหนึ่งคุกเข่าแนบพื้น แล้วกล่าวอย่างระมัดระวัง
"ฝ่าบาท วันนี้ที่ฉวีเจียงมีผู้ขึ้นเวทีร่วม 32 คน ทั้งจี้อู๋จิ้ว ท่านเต๋าเสวียนอี จ้าวเสวียน และบรรดาปราชญ์ผู้เฒ่าแห่งสำนักต่าง ๆ ต่างลงมือต่อเนื่องกัน"
"แต่...แพ้พ่ายหมดสิ้น"
โป๊ะ!
คำพูดจบลง
เสี่ยวหยวนที่ยืนอยู่เคียงข้างอู่จ้าวแทบไม่รอด ถ้วยชาในมือเกือบร่วงหล่นลงพื้น
"ว่าไงนะ?"
"แพ้หมดสิ้นงั้นรึ?"
เสี่ยวหยวนลืมปากเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว
"รวม 32 คน?"
ขันทีน้อยซุกหัวลงต่ำยิ่งกว่าเดิม แล้วตอบกลับ
"ใช่แล้วเพคะ"
"ไม่ชนะแม้สักนัด?"
"ไม่ชนะ...แม้แต่สักนัดเพคะ"
หึ่ง!
ใบหน้าของเสี่ยวหยวนซีดลงในทันที
ไม่ใช่เรื่องจริง!
นางแม้ไม่เข้าใจธรรมะแห่งพุทธศาสนา แต่นามของจี้อู๋จิ้ว เสวียนอี จ้าวเสวียน นางกลับเคยได้ยินมาทั้งสิ้น!
ผู้ขึ้นเวทีในวันนี้ล้วนเป็นปราชญ์ผู้เฒ่าแห่งสำนักต่าง ๆ ที่มีชื่อเสียงมานับสิบปีทั้งนั้น!
ผลปรากฏว่าแพ้หมด?
ใบหน้าขาวซีดของเสี่ยวหยวนเอ่ยลอย ๆ ว่า "เจียเย่นั้นน่ากลัวถึงเพียงนี้เชียวรึ?"
ขันทีน้อยเงียบไปชั่วครู่
"ทูลท่านเสี่ยวหยวน พระโอรสพุทธะเจียเย่มิได้ลงมือเองเพคะ"
เสี่ยวหยวน: "???"
ดวงตาของนางเบิกกว้าง เรื่องที่เจียเย่สั่งให้ศิษย์ผู้พิทักษ์คัมภีร์ยืนรักษาเวทีนั้น นางย่อมรู้เป็นแน่
แต่ปัญหาคือปราชญ์ใหญ่แห่งจักรวรรดิเฉียนถึง 32 คนขึ้นเวทีต่อเนื่อง จานถานเพียงผู้เดียวจะรั้งไว้ได้อย่างไร นางจึงอดทอดถอดใจไม่ได้ว่าเจียเย่นั้นน่ากลัวเหลือเกิน
แต่เมื่อเปิดเผยกันจนจบ ปราชญ์ 32 คนกลับแม้แต่จานถานคนนี้ยังโต้วาทีเอาชนะไม่ได้?