ยามดึกสงัด
จวนสกุลชุย
ห้องหนังสือ
“ท่านพ่อ ราชันย์แห่งความตายรับจ้างทำการแทนช่างสุดยอดจริง ๆ เงินหมื่นตำลึงนี้ ได้รับคำชมจากฝ่าบาทถึงเพียงนี้ คุ้มค่าเหลือเกิน!”
แม้ยามดึกแล้ว ความตื่นเต้นบนใบหน้าของชุยซิงเหอยังไม่จางหาย เขามองไปยังชุยเจี้ยนที่นั่งอยู่ด้านหนึ่ง เสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ชุยเจี้ยนฟังจบก็ตกตะลึงไม่น้อย
“ฝ่าบาทผู้เป็นประมุขของแผ่นดิน ตรัสชมเจ้าถึงเพียงนั้นจริงหรือ? และยังตรัสอีกว่า หากต้องการสร้างความยิ่งใหญ่ หนทางข้างหน้าลำบากยากเข็ญ แต่โชคดีที่มีเจ้า?”
“ท่านพ่อ เรื่องนี้จะปลอมได้อย่างไร?”
ชุยซิงเหอยืดอกผายไหล่กล่าวตรง ๆ “ลูกได้ยินกับหูเอง ฝ่าบาทพอพระทัยในแผนนี้ยิ่งนัก ท่านรอดูเถิด พรุ่งนี้ในท้องพระโรง จะเป็นเวลาที่ลูกได้ชื่อเสียงอีกครั้ง วันข้างหน้า ลูกอาจได้เป็นอัครมหาเสนาบดีจริง ๆ!”
“ถึงเวลานั้น เงินทองที่ใช้ไปทั้งหมด ก็คุ้มค่า!”
ชุยซิงเหอสีหน้าตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกายที่ไม่เคยมีมาก่อน
เขามีราชันย์แห่งความตายรับจ้างทำการแทน จึงไม่เกรงกลัวศัตรูใดในโลก!
เฉินผิงจะเหลืออะไร?
เพียงเขา ชุยซิงเหอ มีเงินทองมากพอ ก็บดขยี้ได้เช่นกัน!
ชุยเจี้ยนเองก็ตื่นเต้นไม่น้อย แต่กลับรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาเอ่ยด้วยความกังวล
“ซิงเหอ การได้ชื่อเสียงเป็นเรื่องดีใหญ่ บิดาก็ยินดีกับเจ้าด้วย แต่อย่าได้เสียสติเพราะเหตุนี้ บิดารู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธอยู่ไม่น้อย!”
“พิรุธ?”
ชุยซิงเหอเลิกคิ้วขึ้น มองไปที่ชุยเจี้ยน