หึ่ง!
คำพูดนี้เอ่ยออกมา ชาวบ้านโดยรอบก็ราวกับถูกระเบิดดังสนั่นในใจ
“อะไรนะ?”
“สตรีผู้นี้ช่างน่าสงสาร ที่แท้ก็เพื่อบุตรในอ้อมอก!”
“คุณชายตระกูลใหญ่ร่ำรวยยิ่งนัก นั่นมันถึงสองร้อยตำลึงนะ!”
“สองร้อยตำลึงสำหรับพวกเราคือก้อนโตมหาศาล แต่สำหรับคุณชายตระกูลเหล่านี้ ยังไม่พอไปหอคณิกาผลาญสักคืนด้วยซ้ำ”
“แต่จากต้นถนนฉางหนิง ถึงทิศตะวันออกของเมืองซุยหยาง นี่ก็ไกลถึงหนึ่งลี้ ลมหนาวโหยหวน ต้องทุกข์ทรมานเพียงใด!”
“เงินจะเอาง่ายๆ ได้อย่างไร? คุณชายตระกูลใหญ่นั่นจงใจแกล้งคน แต่ถ้าคลานจนสุดทางนี้ จะได้หาหมอที่ดีที่สุดให้ลูก มีค่ารักษาพอเพียง ทุกอย่างก็คุ้มค่า!”
ชั่วครู่หนึ่ง
ชาวบ้านโดยรอบพากันมองไปที่นางอู๋ พวกเขามองทารกในอ้อมอกของนาง ไม่อาจอดวิพากษ์วิจารณ์กันได้
ชายฉกรรจ์ใจดีคนก่อนหน้านั้น ถึงกับพูดอะไรไม่ออกในทันที
“พวกเรา หลีกทางเถิด”
ฉับฉับฉับ!
ตามเสียงของชายฉกรรจ์ ชาวบ้านก็แหวกทางให้
นางอู๋จึงอุ้มทารกในผ้าห่อ คลานเข่าไปทีละก้าวตามถนนยาวที่คึกคักที่สุดในเมืองซุยหยาง
แน่นอนว่า การกระทำนี้ดึงดูดความสนใจผู้คนมากมาย
เกือบจะขณะที่นางอู๋เคลื่อนไปบนถนนยาวนี้ ชาวบ้านรอบข้างก็เข้ามาด้วยความสงสัย แต่ไม่ต้องให้นางอู๋อธิบาย ชาวบ้านที่ติดตามนางอู๋มาตลอดก็อธิบายแทน
ชั่วขณะ สายตาของชาวบ้านมากมายก็เปลี่ยนไป
แม้พวกเขาจะโกรธเคืองต่อการกระทำของคุณชายตระกูลใหญ่นี้ รู้สึกว่านี่คือการกลั่นแกล้งอย่างชัดแจ้ง เป็นการดูถูกนางอู๋โดยเจตนา