จวนติ้งกั๋วกง
เรือนเล็กของเกาหยาง
สายลมหนาวพัดผ่านลานบ้าน พัดใบไม้แห้งปลิวว่อน
เกาหยางสวมชุดยาวสีเขียว ยืนอยู่หน้าโต๊ะหิน พู่กันจิ้มหมึกเข้มข้น ขีดเขียนบนกระดาษเซวียนขาวราวมังกรร่ายรำ
"ท่านพี่ ดื่มชาร้อนอุ่นร่างกายเถิด" ฉู่ชิงหลวนถือถ้วยชาเดินเข้ามา สวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้า เน้นรูปร่างอันงดงาม อ่อนหวานน่าหลงใหล
เกาหยางวางพู่กัน รับถ้วยชา แล้วถามเบา ๆ "จวินจวินเล่า?"
"ท่านแม่อุ้มไปแล้ว"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ยืนอยู่ข้าง ๆ สายตางดงามกวาดมองกระดาษบนโต๊ะ แล้วถามด้วยความอยากรู้ "เกาหยาง [แปดเทพอสูรมังกรฟ้า]นี้คืออะไรกัน?"
"ท่านเปิดเรื่องใหม่แล้วหรือ?"
หากซ่างกวันวานเอ๋อร์จำไม่ผิด ช่วงที่ผ่านมา [แมวรุ้ง กระต่ายฟ้า เจ็ดผู้กล้า] และ [จอมยุทธน้อย] ที่เกาหยางเขียน ทำให้เกาฉางเหวิน เฉินเซิ่ง และคนอื่น ๆ ตื่นเต้นจนแทบกระโดด
แต่แล้ว เกาหยางก็ไม่เขียนต่อ
เกาฉางเหวินจึงร้องไห้ทุกวันว่า พี่ชาย ท่านจบเรื่องแบบนี้ เป็นขันทีเน่า ๆ แบบนี้ ท่านไม่รู้สึกผิดบาปบ้างหรือ?
แล้วก็โดนเกาหยางเตะหนึ่งที
หากให้เกาฉางเหวินเห็นเรื่องนี้ ต้องเสียใจยิ่งนัก
เกาหยางหัวเราะพลางจิบชา "เรื่องเก่าปิดไม่ลง เปิดเรื่องใหม่จึงมีแรง วานเอ๋อร์ ชิงหลวน ทั้งสองลองพิจารณาดู เรื่องใหม่ของข้าเป็นอย่างไร?"
ทั้งสองได้ยินก็โน้มตัวเข้าไปดู
"จัวเฟิงเหนือ หนานมู่หรง... ถ้อยคำนี้ช่างทรงพลัง!"
"มู่หรง?"
"นามสกุลนี้ช่างคุ้นหู!"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์อุทานก่อน แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดในใจ