คำพูดนี้เพียงเอื้อนเอ่ย ก็ราวกับมรสุมใหญ่พัดกระหน่ำ กราดเกรี้ยวไปทั่วหมู่บัณฑิตหน้าเขตพระราชวังในชั่วพริบตา
“ชนชั้นล่างใต้หล้า ทุกคนมีหนังสืออ่านหรือ?”
“หนึ่งล้านตำลึง?”
บัณฑิตยากจนข้นแค้นบางคน เมื่อได้ฟังตัวเลขนี้ จิตใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เงินจำนวนมหาศาลดุจดาราจักรนี้ พวกเขาแทบไม่กล้าคำนึงถึงเลยด้วยซ้ำ!
“นี่เป็นเรื่องจริงหรือเท็จ?”
“ย่อมต้องเป็นความจริง! เงินที่ท่านซ่างกวันคุ้มกันขนมา เหล่าสหายมิเห็นหรือ?”
“ซี้ด!”
“นั่นกลับเป็นเงินที่ท่านราชันย์แห่งความตายใช้ก่อตั้งสถานศึกษามากมาย! หนึ่งล้านตำลึง!”
“ข้าก็ว่าท่านซ่างกวันมิได้มีเหตุอันใด จึงต้องขนเงินมามายถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ พวกเราล้วนเข้าใจท่านราชันย์แห่งความตายผิดไป!”
ชั่วขณะหนึ่ง เสียงอื้ออึงอลหม่านก็พลุ่งพล่าน ผู้คนมากมายมีสีหน้าเปลี่ยนไป
ก้นบึ้งจิตใจของพวกเขาเกิดความโอนเอน
ฉื่อพั่วเทียนก็ถึงกับตะลึงงัน
เขาเซถลาหลังหลายก้าว ใบหน้าซีดเผือดยิ่งนัก
ท่านราชันย์แห่งความตายโหดเหี้ยมอำมหิตเพียงนั้น เหตุใดยังอุตส่าห์ทุ่มเงินหนึ่งล้านตำลึงตั้งสถานศึกษาอีกเล่า?
นี่ย่อมเป็นไปไม่ได้!
หรือว่า…
ย้อนนึกถึงคำสาบานของตน จิตใจของฉื่อพั่วเทียนก็สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง
อย่าเลย…
“มันเป็นไปไม่ได้ มันไม่มีวันเป็นไปได้เป็นอันขาด!”
ริมฝีปากของฉื่อพั่วเทียนสั่นระริก คอยให้กำลังใจตนเอง
ฉื่อพั่วเทียนผู้นี้แต่ไหนแต่ไร พูดแล้วต้องทำ ถุยน้ำลายหนึ่งคำก็ตอกเป็นตะปูหนึ่งดอก หากท่านราชันย์แห่งความตายเป็นคนดีจริง แล้วเขาจะกลับคำพูดเสียสัตย์ได้อย่างไร?
เขาจะต้องกินอย่างแน่นอน!
หวงจื่อจาน หลินซู่ฮั่น เฉินว่านเจวี้ยน ก็ถึงกับอึ้งงันเช่นกัน
แม้ชาติกำเนิดของพวกเขาจะไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง แต่หนึ่งล้านตำลึง ก็เป็นจำนวนเงินมหาศาลดุจดาราจักรเช่นกัน!