พรวด!
หวังจงได้ยินดังนั้น ก็พ่นสุราในปากออกมาทันที
บ่าวชราหลบไม่ทัน ถูกพ่นใส่เต็มหน้า
เขาเช็ดน้ำสุราบนใบหน้าแวบหนึ่ง สีหน้าแสนจนใจ
ให้ตายสิ!
ประมาทไปหน่อย เขาไม่ได้หลบ!
หวังจงสีหน้าเหลือเชื่อ ลุกขึ้นยืนทันที
"เจ้าว่าอย่างไรนะ?"
"แม่หมูของบ้านตระกูลหวังข้าร้องโหยหวนกลางดึก สุนัขตัวผู้คืนแล้วคืนเล่าหางจุกตูดวิ่งหนี แม้แต่ยายแก่เจ็ดสิบปีท้องโดยไม่คาดฝันก็ยังมี?"
"แล้วยังต้องเติมท้ายอีกว่า เบื้องหลังนี้คือศีลธรรมเสื่อมถอย หรือมนุษย์ผิดเพี้ยนกันแน่? นี่จะให้สกุลหวังข้าพินาศย่อยยับไม่มีวันฟื้นเลยสินะ!"
หวังจงแทบกระอักเลือด สีหน้าซีดเขียว
ถ้อยคำนี้ออกไป สกุลหวังเขาจะยังดีได้อีกหรือ?
ชื่อเสียงก็เหม็นเน่าอยู่ก่อนแล้ว…
แต่บ่าวชรากลับผงกศีรษะหนักแน่น "นายท่าน หนังสือพิมพ์มหาจักรวรรดิเฉียนลงไว้เช่นนั้นจริง ๆ ขณะนี้นอกจวนเรามีบัณฑิตมุงดูความครึกครื้นอยู่ไม่น้อย"
ตึง!
หวังจงฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ หน้าแดงก่ำด้วยโทสะ
เขาเดินวนไปมาภายในลานเล็ก หว่างคิ้วแทบขมวดเป็นอักษรช่วน
"เจ้าราชันย์แห่งความตายนี่เกินไปแล้ว เขาไม่ใช่พูดจาเหลวไหลหรือ? ถ้อยคำนี้ออกไป สกุลหวังข้ามิกลายเป็นเรื่องตลกในฉางอันในพริบตาหรอกหรือ?"
"ชาวฉางอันจะคิดอย่างไร? ชาวใต้หล้าจะคิดอย่างไร?"
หวังจงคาดไม่ถึงเลยว่า หนังสือพิมพ์มหาจักรวรรดิเฉียนจะลงข่าวสกุลหวังของเขา และยังเป็นข่าวไร้สาระถึงเพียงนี้
ยามนี้