ยามราตรี
นักพรตวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมอาภรณ์สีเทา ทับด้วยเสื้อคลุมยาวสีดำเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยม
เขาไว้เคราแหลมสองข้างราวกับแพะ มือหนึ่งถือแส้หางม้า ท่วงท่าทั้งร่างเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งเซียน รูปโฉมสง่างาม ทุกอิริยาบถแฝงไว้ซึ่งจังหวะแห่งเต๋าอันยากจะเอ่ย
“ท่านเจ้าบ้าน ท่านอาจารย์ใหญ่มาแล้ว”
คนสนิทย่อกายลงเล็กน้อย เอ่ยกับเผยเฉิงด้วยน้ำเสียงนบนอบ
เผยเฉิงกวาดตามอง สำรวจนักพรตตรงหน้าอย่างพินิจ
เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกก็น่าประทับใจยิ่งนัก
“ท่านมีวรยุทธ์สื่อสารกับภูตผีเทพเซียน?”
เผยเฉิงเป็นบัณฑิต ย่อมไม่เชื่อว่าในโลกนี้มีผู้หยั่งรู้เรื่องภูตผี
ดังนั้นเขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือแววกังขา
โดยเฉพาะบุรุษผู้นี้ เกี่ยวพันกับแผนการในวันพรุ่งนี้ ถึงขั้นเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด!
“หากท่านเจ้าบ้านเผยไม่เชื่อ หลี่ฝูผู้นี้จะสำแดงให้ดูสักหน่อย ท่านเจ้าบ้านเผยจะได้รู้แก่ใจ”
หลี่ฝูโบกพัดขนหางจามรีในมือ ใบหน้าเผยรอยยิ้มบาง เปี่ยมด้วยความมั่นใจ
“ท่านอาจารย์หลี่มั่นใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเชิญสำแดงให้ข้าได้ประจักษ์แก่ตาล่วงหน้าเถิด”
เผยเฉิงส่งแผ่นไม้ไผ่สานที่ซื้อมาจากตลาดในราคาสูง แววตาล้ำลึกยิ่ง
ก่อนหน้านี้แม้เขาจะคาดหวังอย่างสูงต่อวิธีต้องสาปโลหิต แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ ไม่น่าเป็นไปได้