“อะไรนะ?”
ผู้สอดแนมผู้นั้นพอได้ยินก็ถึงกับชะงักไปทั้งคน เหงื่อเย็นหยดโตๆ ซึมลงมา “มหาชานหยู ทรงโปรดรอประเดี๋ยว!”
“ลูกน้องจำผิดไป ลูกน้องเมื่อครู่นี้เหยียบเท้าขวาเข้าสู่กระโจมข่านก่อนชัดๆ ขอท่านมหาชานหยูทรงพิจารณาเห็นจริงด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
องครักษ์ส่วนตัวซงหนูชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเฮ่อเหลียนฉา
เฮ่อเหลียนฉาหรี่ตา พยักหน้า “เช่นนั้นเอง!”
จากนั้น เขากวาดตามององครักษ์ซ้ายขวา เส้นเลือดที่หน้าผากเต้นตุบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ “ยังยืนเซ่ออยู่ทำไม? วันนี้มันกล้าเหยียบเท้าขวาเข้าสู่กระโจมข่าน ต่อไปก็คงกล้าลอบสังหารข้าผู้เป็นชานยู ลากตัวไปตัดเท้าขวาก่อน แล้วค่อยประหาร!”
หืม?
ทหารที่นำสารถูกลากตัวขึ้นโดยองครักษ์ซงหนูร่างสูง คนทั้งคนก็งงงวย
ครู่หนึ่ง
เสียงของเขาดังขึ้น
“เฮ่อเหลียนฉา ข้าเย็ดแม่เจ้า!”
“จะฆ่าก็ฆ่าไปเลย เหตุใดต้องหาข้ออ้างเยี่ยงสัตว์เดรัจฉานเช่นนี้?”
เฮ่อเหลียนฉาสีหน้าเย็นชา กวาดตามองขุนพลซงหนูทั้งหลายในกระโจม เต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ข้าผู้เป็นชานยูก็ไม่รู้ว่าเจ้าเอาความกล้ามาจากไหน ราชันย์แห่งความตายในเมื่อไม่รับปากออกจากเขา เจ้ากลับกล้าหยุดชะงักไปตั้งครึ่งวัน ทำให้ข้าตกใจแทบตาย!”
“นี่มันก็เหมือนกับที่ข้าอ่านนิยายเรื่อง ‘แปดเทพอสูร’ ที่มาจากมหาจักรวรรดิเฉียน เขียนถึงตอนที่สนุกที่สุดกลับตัดจบ นี่มันเรื่องที่มนุษย์ทำกันได้หรือ?”
“พวกคนตัดตอนเช่นนี้สมควรตายให้หมด!”
ทุกคน: “……”
ช่วงเวลานี้ ‘แปดเทพอสูร’ แพร่ไปในทุ่งหญ้าอย่างร้อนแรง เป็นที่ชื่นชอบของชาวซงหนูในทุ่งหญ้าอย่างยิ่ง แต่ทว่าเรื่องนี้มีเพียงเล่มเดียว ตอนที่สนุกที่สุดกลับตัดจบ ซึ่งทำให้ขุนพลซงหนูนับไม่ถ้วนเกลียดชังถึงขีดสุด
พอพูดเช่นนี้ พวกเขาก็เข้าใจได้
แต่ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก