ชานเมืองทะเลทรายซูตาน เบื้องหน้ากระบวนทัพหมื่นนาย เสียงเกรียงไกรของเกาหยางพลันทลายความเงียบท้องนภา
เบื้องหลังเขา ผู้นำกองอย่างผู่ตัวและแม่ทัพนายกองทั้งหลาย ล้วนตื่นเต้นจนตัวสั่น
คำพูดของเกาหยางจุดไฟในเลือดที่เดือดพล่านอยู่ในอกของพวกเขาให้ลุกโชน!
ลูกผู้ชายเช่นเรา เกิดระหว่างฟ้าดิน ย่อมต้องชักกระบี่ยาวสามฉื่อ สถาปนาความดีความชอบชั่วกัปกัลป์!
ทะเลทรายมีจุดจบ แต่วิญญูแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนไร้บทเพลงสุดท้าย!
ตีพวกซงหนูให้ไม่กล้าเงยหน้ามองดาวเหนืออีก!
สิ่งใดเรียกกว่าบ้าบิ่น?
สิ่งใดเรียกกว่าทรงอำนาจ!
นี่แหละ!
หวังเซียวมองเกาหยางเขม็ง หัวใจสั่นสะท้าน
เขาอดนึกในใจไม่ได้ นี่สิถึงเรียกว่าการรบของแท้!
"สังหาร!"
"สังหาร!"
"สังหาร!"
ชั่วขณะ กองทัพนับหมื่นส่งเสียงกึกก้อง ขวัญกำลังใจทะยานฟ้า!
บัดนี้ในมหาจักรวรรดิเฉียนใครบ้างไม่รู้ ราชันย์แห่งความตายมีผลงานศึกเกรียงไกร อีกทั้งยังปูนบำเหน็จอย่างงาม
ตามราชันย์แห่งความตายออกรบ ขอเพียงกล้าสู้ ก็มีโอกาสเปลี่ยนชะตากรรมของตน หรือแม้แต่ของทั้งตระกูล
ผู่ตัว...คือตัวอย่างชั้นเยี่ยม!
ในรอบห้าปีของมหาจักรวรรดิเฉียน โหวผู้สืบทอดต่อจากกวนจวินโหวเกาหยาง นั่นก็คือฉางฉวีโหว!
เพียงชาวซงหนูยังสามารถเลื่อนยศเป็นโหวได้ หากพวกเขาสร้างผลงานใหญ่หลวง จะเป็นรองเชลยศึกซงหนูได้ฉันใด?
ดังนั้น ขวัญกำลังใจของทั้งกองทัพจึงถูกเกาหยางจุดไฟเผาลุกพรึ่บ
ไกลออกไป สายธารหรัวสุ่ยไหลรินอย่างอ้อยอิ่ง
หิมะบนเขาชางหลานละลาย ไหลรวมเป็นสายน้ำเล็ก ๆ คดโค้งผ่านทะเลทราย
"สังหาร!"
เกาหยางนำทัพบุกทะเลทรายแต่ผู้เดียวอยู่หน้า
ม้าศึกนับหมื่นทะยาน ควบไปตามเส้นทางแม่น้ำ