จวนติ้งกั๋วกง
ลานหลังบ้าน
ดวงอาทิตย์ฤดูร้อนแผดเผาอย่างถึงพิกัด เผาให้แผ่นหินชนวนสีเขียวบนพื้นซีดขาวไปทั้งลาน คลื่นความร้อนลอยบิดเป็นเกลียวจนแทบมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ยามนี้
คนทั้งประชุมพร้อมหน้าอยู่ในลาน ต่างจ้องมองเกาหยางและกองข้าวของแปลกประหลาดเรียงรางอยู่เคียงข้าง
สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือตุ่มเครื่องเคลือบหยาบสีน้ำตาลแดงสูงครึ่งคน แบ่งเป็นสองชั้นในนอก รูปทรงคล้ายกระถางซ้อนกัน ผนังตุ่มชั้นนอกหนาราวกว่านิ้ว ส่วนตุ่มชั้นในบางเฉียบดั่งเปลือกไข่ วางนิ่งกลางตุ่มชั้นนอกอยู่กลาง ๆ ช่องว่างระหว่างกันราวสองนิ้ว
บนชั้นไม้เคียงตุ่มใหญ่ แขวนไม้ถังสามใบขนาดไม่เท่ากัน ลำตัวถังร้อยรัดด้วยลวดทองแดงแน่นหนา ฝาถังเจาะรูเล็ก ๆ
บนพื้นเบื้องข้างคือถุงผ้าใบใหญ่เต็มไปด้วยผงดินประสิว ถัดไปคือถังตวง ช้อนไม้ ปอยสำลี เชือกป่าน และตุ่มเครื่องเคลือบใส่น้ำใสเต็มอีกหลายใบ
อู่จ้าวทรงฉลองพระองค์มังกรสีดำสนิทล้วน ทอดพระเนตรมายังเกาหยางเบื้องข้าง ตรัสว่า “ท่านขุนเกา คนที่ท่านต้องการ ข้านำมาแล้ว ล้วนเป็นผู้ที่ข้าคัดเลือกมาอย่างพินิจพิเคราะห์ เป็นคนใกล้ชิดที่เชื่อถือได้ วิชาทำน้ำแข็งด้วยดินประสิวและวิธีนำกลับมาใช้ใหม่นั้น ย่อมไม่อาจรั่วไหลไปภายนอก”
“บัดนี้ท่านเริ่มได้แล้ว”
พระเนตรของนางกวาดผ่านของแปลกประหลาดที่แท้จริงแล้วก็ธรรมดาสามัญเหล่านั้น ในพระทัยแฝงความอยากรู้อยากเห็นอันลึกซึ้ง
เพียงอาศัยของสิ่งเหล่านี้ ก็จะสร้างน้ำแข็งได้ในฤดูร้อน?
ช่างเหลือเชื่อเหลือฟ้า!
แม้อู่จ้าวจะวางพระทัยในเกาหยางอย่างมาก แต่เมื่อเผชิญวิชาที่ยกย่องได้ว่าเทียบชั้นแปรหินเป็นทองเช่นนี้ พระทัยก็ยังหวาดระแวงสงสัยอยู่ไม่หยุด