คิ้วของเฉียนอวี้ถังขมวดเล็กน้อย
เขาไม่ชอบความตื่นตระหนกเช่นนี้
รับราชการมายี่สิบปี เขาประสบพายุร้ายมานับไม่ถ้วน ลึกซึ้งดีว่ายิ่งเป็นเรื่องใหญ่ ยิ่งต้องไม่เปลี่ยนสีหน้า
"มีเรื่องอันใด?"
ผู้สนิทโขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดัง มือทั้งสองสั่นระริกยกหนังสือพิมพ์ฉบับตรงไปตรงมานั้นขึ้นเหนือศีรษะ
"ท่านท่านประมุข โปรดดูสิ่งนี้!"
เฉียนอวี้ถังรับหนังสือพิมพ์มาไว้ในมือ
เพียงอ่านได้สามบรรทัด
รอยยิ้มอ่อนโยนที่เคยประดับใบหน้าเสมอมาของเขาก็แข็งค้างไปทั้งใบหน้า
《คดีฉ้อโกงสะเทือนฟ้า—เงินอุดหนุนสามัญชนหนึ่งล้านห้าแสนตำลึงของอัครมหาเสนาบดีเกา ร้อยละเจ็ดสิบไหลเข้ากระเป๋าของผู้ใด?》
《เสิ่นโม่ จู้สื่อแห่งกรมพิธีการผู้รายงานคดีนี้ กลับถูกฆ่าปิดปากอย่างปริศนา ภริยาและบุตรสาวก็ถูกเพลิงไหม้สิ้นชีพที่นอกเมืองฉางอันสามสิบลี้!》
《"จางเหวย"กว่าสามสิบคนรับเงินอุดหนุนพร้อมกัน นี่คือเหยียบราชสำนักเป็นคนโง่ หรือเหยียบชาวโลกเป็นคนตาบอด?》
มือของเฉียนอวี้ถังเริ่มสั่นระริก
เขาเงยหน้าขึ้นทันที จ้องผู้สนิท เสียงตึงเครียด "นี่... นี่มาจากไหน?"
"เป็นหนังสือพิมพ์จื้อเหยียน สำนักพิมพ์เล็ก ๆ ไม่เป็นที่สะดุดตาในเมืองฉางอัน เปิดกิจการมาไม่ถึงครึ่งปี เขียนแต่เรื่องใกล้ตัวชาวบ้าน ไม่มีชื่อเสียงอันใด... แต่วันนี้ ฉบับพิเศษของมัน ภายในคืนเดียวก็แพร่ไปทั่วทั้งเมืองฉางอัน!"
"บัดนี้... บัดนี้ทั้งเมืองต่างพากันสงสัยเรื่องนี้!"
"ตลาดตะวันออก ตลาดตะวันตก ถนนจูเชวี่ย โรงชาร้านเหล้าทุกแห่ง... ทุกที่ล้วนมีผู้คนเล่าขาน!"