จวนชุย
ชุยซิงเหอกำลังตรวจฎีกาในมือ คิ้วขมวดแน่น
กระทันหัน
ชุยเจี้ยนรีบรุดก้าวเข้ามา
"ซิงเหอ เจ้ารีบดูสิ่งนี้เดี๋ยวนี้"
ชุยเจี้ยนหน้าเคร่งเครียด เอ่ยขึ้น
ชุยซิงเหอรับหนังสือพิมพ์จื้อเหยียนไว้โดยไม่ทันคิด พูดล้อเลียนว่า "เป็นอะไรไป ท่านพ่อจะไปหลงใหลสาวน้อยตระกูลใดอีกแล้วหรือ ถึงกับคิดจะเล่นบทดอกพลัมบนต้นแพร์"
"ไม่ใช่"
"ยามนี้ภาวะเช่นนี้ เจ้ายังมีอารมณ์พูดเล่นอีกหรือ"
ชุยเจี้ยนแก้มแดงซ่านด้วยความอาย ร้อนใจจนแทบขาดใจ
ชุยซิงเหอหันไปมองหนังสือพิมพ์จื้อเหยียนในมือ รอยยิ้มเยาะเย้ยที่ยังค้างอยู่บนใบหน้าก็แข็งค้างทันที
ชั่วครู่ใหญ่
เขาจึงเงยหน้าขึ้น สีหน้าบูดบึ้งกล่าวว่า
"พวกนี้บ้าแล้วกระมัง ถึงกับกล้าฉ้อโฉลึกเงินของราชันย์แห่งความตาย?"
"เงินหนึ่งล้านห้าแสนสอง พวกมันกล้าฉ้อไปแปดสิบหมื่นสอง!"
ดวงตาชุยซิงเหอแลบแล๊บ เขามองออกไปยังฟากฟ้านอกหน้าต่าง
สูดลมหายใจลึก ในมโนธรรมกลับลอยขึ้นมาเองซึ่งใบหน้าเรียวสวยนั้น หน้าที่มองแล้วดูไร้พิษภัยต่อมนุษย์และสัตว์
ผู้อื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้ดีว่าราชันย์แห่งความตายผู้นี้รักเงินเพียงใด และเพื่อเงินแล้วไม่เลือกวิธีการเพียงไหน
การประมูลครั้งนั้นที่แปลกประหลาด และการขายอุบายที่เกอเจี๋ยวอู้หลังจากนั้น เขาจดจำได้ตลอดชีวิต
ราชันย์แห่งความตายไม่เลือกวิธีการ แม้ชื่อเสียงก็ไม่เอา เพื่อหาเงินมาหนุนเหลือบุตรหลานแห่งตระกูลจน ๆ ทั่วแผ่นดิน สร้างคุณูปการแก่มหาจักรวรรดิเฉียน ทว่าบัดนี้เงินของเขากลับถูกคนโกงกินไป
แถมยังฉ้อไปมากมายขนาดนี้!