โรงเรียนเมืองฝั่งใต้
เป็นเพียงโรงเรียนธรรมดาแห่งหนึ่งในเมืองฉางอัน ศิษย์ส่วนใหญ่ล้วนเป็นบุตรชาวบ้านยากจน บิดามารดาอดออมทุกอย่างเพื่อเลี้ยงให้อ่านหนังสือ หวังเพียงว่าสักวันจะได้สอบได้ตำแหน่ง สืบเกียรติบูรพบุรุษ
แต่อย่าดูถูกว่าที่นี่มีเด็กมากกว่าสามสิบคน หากจะสอบได้บัณฑิตสักคน ก็เหลือเพียงหนึ่งหรือสองคนเท่านั้น
ส่วนการสอบได้จิ้นซื่อนั้น โอกาสยิ่งเลือนหาย แทบเป็นไปไม่ได้เลย
มิใช่เพราะอย่างอื่น
เพียงเพราะข้อสอบเป็นแบบเดียวกันทั้งแผ่นดิน ยึดถือการเลือกขุนนางด้วยบทความปากู
เมื่อเทียบด้านบทความปากู รากฐานของพวกเขาย่ำแย่เหลือเกิน
แต่ก็ทำอะไรมิได้
เพราะนี่คือมาตรฐานตายตัวของการสอบเลือกขุนนาง
หากเขียนบทความปากูไม่ดี ก็มีแต่ตกอันดับ ตลอดชีวิตมิอาจเป็นขุนนางได้
ส่วนวิชาคณิตศาสตร์ วิชาแพทย์ วิชาช่างก่อสร้าง ในกาลก่อนเหล่านี้ทำได้เพียงเป็นเสมียนชั้นต่ำ มิใช่ขุนนาง เช่นผู้ชันสูตรศพประจำที่ว่าการ ทั้งที่เป็นแกนกลางของการพิจารณาคดี แต่กลับมีสถานะต่ำต้อยน่าเวทนา
นี่คือความจริงของแผ่นดิน
ขุนนางกับเสมียน ต่างกันเพียงตัวอักษรเดียว หากระห่างฟ้ากับเหว!
ขุนนางคือผู้อยู่ในบัญชาหลวงอย่างเป็นทางการ มีขั้นมีชั้น สืบเกียรติบูรพบุรุษ ส่วนเสมียนเป็นเพียงไพร่วิ่งราชการของทางราชการ มิอยู่ในลำดับขั้น เป็นเสมียนสืบทอดตลอดชีวิต ต่ำต้อยตลอดกาล แม้แต่ที่นั่งโต๊ะของบัณฑิตขุนนางก็ยังขึ้นไปไม่ถึง
ดังนั้นเหล่าเด็กทั้งหลาย แม้กระทั่งเด็กทั้งแผ่นดินจึงไม่มีทางเลือก ได้แต่ฝืนใจเรียน ฝืนใจแข่งขันกับบุตรตระกูลใหญ่ที่เกิดมาก็มีอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญสอนกวดขัน บ้านมีหนังสือนับหมื่นม้วน
เช่นนี้จึงก่อเกิดปรากฏการณ์หนึ่ง
ทุกสิ่งล้วนชั้นต่ำ มีแต่การอ่านหนังสือสูงสุด!
ฟังดูไม่เป็นธรรมใช่ไหม?
แต่ที่จริง นี่คือความเป็นธรรมที่สุดของแผ่นดินแล้ว
ขณะนี้
ภายในโรงเรียนเกิดความฮือฮาโกลกล่าว
"พวกท่านได้ยินหรือไม่ ราชสำนักจะเปิดการสอบหกแขนง ต่อจากนี้นอกจากวิชาคัมภีร์คลาสสิก ยังมีวิชากฎหมาย วิชาคณิตศาสตร์ วิชาช่าง วิชาแพทย์ วิชาเกษตร พวกเราแม้เรียนบทความปากูไม่เก่ง ก็ยังมีโอกาสเป็นขุนนาง!"