หนึ่งหีบ
สองหีบ
สามหีบ
สิบหีบ
หีบเงินใหญ่ถึงสิบหีบ ฝาหีบเปิดออก สะท้อนแสงแวววาวเย้ายวนใจ
ยามนี้ แม้จะเป็นเหล่าขุนนาง ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
หนึ่งล้านตำลึง เพียงแค่ฟังสี่คำนี้ ยังไม่รู้สึกว่ามากมาย แต่เมื่อนำมาใส่หีบใหญ่ๆ เรียงรายอยู่ตรงหน้า แรงปะทะก็ชวนให้หวาดหวั่นยิ่งนัก
กระทั่ง สุดจะพรรณนา!
ไม่ต้องพูดถึงเหล่าขุนนาง แม้แต่อู่จ้าวก็สะเทือนใจยิ่ง
ชั่วขณะหนึ่ง ขุนนางทั้งหลายเงียบงัน
ผู้ใดก็คาดไม่ถึงว่า ท้องพระโรงในวันนี้ จะปรากฏภาพเช่นนี้
มองดูเงินหนึ่งล้านตำลึงต่อหน้า ขุนนางกลุ่มที่เดิมทีเตรียมการจะเล่นงาน ต่างพากันเงียบงันตกเข้าสู่ภวังค์
ควรเล่นงานเขาดีหรือไม่?
ยามนี้
เกาหยางเอ่ยขึ้นว่า “วานเอ๋อร์ หีบใหญ่ที่ให้เจ้าเตรียมไว้เล่า?”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์มองเกาหยางแวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “เตรียมไว้แล้ว”
“กระดาษแดงเล่า?”
“เตรียมไว้แล้วเช่นกัน!”
บนใบหน้าเกาหยางเผยรอยยิ้มบางๆ
“เช่นนั้นก็ดี”
อืม?
หีบ?
กระดาษแดง?
ขุนนางทั้งหลายได้ยินแล้ว ฉับพลันก็งุนงง
พวกนางเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าเกาหยางคิดจะทำสิ่งใด แต่ลึกๆ รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล
ชุยซิงเหอราวกับเผชิญข้าศึกใหญ่ ขนลุกซู่ขึ้นมาทันใด!
ไม่ดีแล้ว
มีกับดัก!
ยามนี้ เสียงของเกาหยางดังขึ้น
“เงินหนึ่งล้านตำลึงดูมากมาย แต่หากจะให้สามัญชนในมหาจักรวรรดิเฉียนทุกคนมีหนังสืออ่าน ก็ไม่ต่างจากฝันเฟื่อง!”
“แต่ดังคำกล่าวที่ว่า หลายมือร่วมก่อไฟย่อมลุกโพลง เพียงทุกคนมอบความรักสักน้อย โลกก็จะงดงามยิ่งขึ้น”
“เกาหยางจึงบังอาจ... บังอาจสักครั้ง!”
ได้ยินคำนี้ พร้อมมองรอยยิ้มบนใบหน้าเกาหยาง