อ๋องจีเฉวี่ยยืนตระหง่าน มองลงไปยังภาพเบื้องล่าง ไม่อาจกดข่มจิตใจที่พลุ่งพล่านได้อีกต่อไป
หลางหยาตายแล้ว เจิ้นเยวี่ยยอมจำนนแล้ว เหนือแผ่นดินแม่น้ำนี้ จี๋ฉี่สมควรตั้งตนขึ้นมา!
เพียงแค่สังหารราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน!
ทุกสิ่งนี้ ล้วนอยู่แค่เอื้อม!
และในความเห็นของเขา การศึกครั้งนี้มีชัยชนะอยู่เพียงหยิบมือ ภายใต้บัญชาของเขาและเทียนเหอหวังมีกำลังทหารชั้นยอดหนึ่งหมื่นสามพันนาย บวกกับทหารม้าชั้นยอดของหลัวเฉิงอีกหนึ่งหมื่นนาย!
นั่นก็เกือบสามหมื่นนายแล้ว!
ตามที่หลัวเฉิงว่าไว้ ตราบใดที่พวกเขาลงมือ ด้านหลังของมหาจักรวรรดิเฉียนจะมีกองกำลังชั้นยอดอีกกองหนึ่ง
เมื่อถึงครานั้น โจมตีทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มหาจักรวรรดิเฉียนย่อมจะแตกพ่าย!
ลองดูมหาจักรวรรดิเฉียนเล่า?
ตามแผนการที่หลัวเฉิงวางไว้เมื่อคืน และคำกล่าวที่พูดกับพวกเขา
มหาจักรวรรดิเฉียนเร่งรุดระยะไกลด้วยยุทธวิธีสายฟ้าแลบ ต่อสู้กับอ๋องหลางหยา อ๋องเจิ้นเยว่ และแปดเผ่าเหอซีทั้งหมด รวมถึงเผ่าน้อยใหญ่กว่าร้อยเผ่ามาโดยตลอด
แม้จะไม่สูญเสียกำลังพลหนักหน่วง แต่ก็ต้องกระทบกระเทือนถึงรากฐานบ้างกระมัง?
ข้อนี้ พวกเขาก็เห็นว่าสมเหตุสมผลนัก!
ดังนั้นในสายตาของอ๋องจีเฉวี่ย ศึกครั้งนี้คับขันแล้ว!
เบื้องหน้าอ๋องจีเฉวี่ย ราวกับภาพแห่งการไปรับรางวัลต่อหน้าข่านติง หลัวเฉิง บารมีเลื่องลือไปทั่วแดนซงหนูปรากฏขึ้น
ภาพเช่นนั้น เพียงแค่คิดก็ให้เลือดในกายพลุ่งพล่าน!
“บุตรหลานแห่งเผ่าทั้งหลาย จงสังหารตามอ๋องไป!”
“ราชันย์แห่งความตายไร้ซึ่งมนุษยธรรม รังแกเหยียบย่ำเผ่าของเราตามอำเภอใจ ควรแก่การประหาร!”
“สังหารราชันย์แห่งความตาย รางวัลงามล้น!”
อ๋องจีเฉวี่ยคำรามลั่น สุรเสียงดังก้องราวคลื่นพายุ
ใบหน้าเขาเปี่ยมด้วยความฮึกเหิม รุดตามทหารม้าชั้นยอดแห่งแคว้นเยี่ยนไป