คำพูดนี้เอ่ยออกมา
ดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจ กวาดล้างทั่วแท่นวิวาทะ
ผู้คนนับไม่ถ้วนได้ยินเข้าต่างรู้สึกหนังหัวชา ดวงตาเบิกกว้าง
คำพูดของเกาหยางไม่ต่างจากพายุลูกใหญ่
แม้แต่จางเฉิง หลี่ฉางเหอและคนอื่น ๆ ต่างก็ตะลึงงันในทันใด
ความเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นจากก้นกบขึ้นสู่กระหม่อม ทำให้ใจของพวกเขาพลันเย็นวาบ
พระเจ้าตี้ซินคือผู้ใด จอมทรราชแห่งยุคโบราณ โหดร้ายทารุณถึงที่สุด ทะเลสุราม่านเนื้อ หมกมุ่นในกามคุณไร้ซึ่งธรรมะ
จอมทรราชทั้งปวงใต้หล้า พระเจ้าตี้ซินคือที่หนึ่ง!
นี่คือข้อเท็จจริงที่ตำราประวัติศาสตร์ทุกยุคทุกสมัยและปราชญ์รุ่นหลังนับไม่ถ้วนยอมรับร่วมกัน
คำพูดของเกาหยางนี้หมายความว่ากระไร?
เขาหรือ...เขาคิดจะล้างมลทินให้พระเจ้าตี้ซินหรือ?
หลี่ฉางเหอ จางเฉิงและคนอื่น ๆ ต่างพากันตะลึง
แม้แต่อู่เจ๋อก็ยังตกใจ เพราะแม้ในใจของนาง พระเจ้าตี้ซินก็เป็นจอมทรราชโดยแท้จริง
"เกาหยาง เจ้ากล้าหาญนัก พระเจ้าตี้ซินคือจอมทรราช นี่คือสิ่งที่ปราชญ์รุ่นก่อน ๆ ยอมรับร่วมกัน ตำราประวัติศาสตร์ทุกยุคทุกสมัยล้วนเป็นเช่นนี้ เจ้าจะล้างมลทินให้จอมทรราชหรือ!"
ซูเหวินหลิงได้ยินคำพูดนี้ ดุจคนจมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้าย เขาไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว ตะโกนถามอย่างดุดัน
"ล้างมลทิน?"
เกาหยางยิ้มเย็นชา สายตาจับจ้องไปที่ซูเหวินหลิง
เขาพูดอย่างขบขัน "ท่านซู ท่านก็รีบร้อนอีกแล้ว ฟังข้าพูดให้จบก่อนสิ ยากเย็นเพียงนั้นหรือ?"
ซูเหวินหลิงหน้าแดงระเรื่อ สะบัดแขนเสื้อ "เจ้าว่าไปเถอะ ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะโต้แย้งแทนพระเจ้าตี้ซินได้อย่างไร!"
เกาหยางไม่มองซูเหวินหลิง แต่สายตาจับจ้องไปที่ศิษย์ที่เอ่ยถามเขาก่อน แล้วกวาดมองบรรดาศิษย์แห่งมหาจักรวรรดิเฉียนอย่างช้า ๆ แล้วถามว่า