เกาเทียนหลงชะงัก จ้องมองเกาหยางที่อยู่ข้าง ๆ
ครู่หนึ่ง พลังกดดันรอบกายก็หุบกลับไปหมดสิ้น ใบหน้าเปี่ยมด้วยอำนาจที่ก่อนหน้านี้เดือดดาลราวกับมวยผมจะลุกเป็นไฟ พลันปรากฏรอยยิ้มเอ็นดูขึ้นมา
หากคำพูดนี้เป็นผู้อื่นเอ่ย ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด ในใจของเกาเทียนหลงคงไม่รู้สึกสะเทือนใจมากนัก ยิ่งไม่หวั่นไหวมากมาย เพราะเขาเกาเทียนหลงผ่านศึกสงครามมาทั้งชีวิต คนเช่นไรก็เคยพบมาแล้ว? คำพูดเช่นไรก็เคยได้ยินมาแล้ว?
แต่แต่ดันเป็นคำพูดนี้มาจากเกาหยาง กลับทำให้ในใจของเขารู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก
เขานึกถึงตอนที่แคว้นฉู่จู่โจมเข้ามา เดิมทีกำลังจะหนีออกไปแล้ว แต่กลับจงใจอยู่ต่อของเกาหยาง
"หม้อไฟร้อนนี้ ปู่ค่อนข้างเฝ้าคอย ฤดูหนาวเดือนสิบสอง หากได้กินหม้อไฟร้อนระอุสักมื้อ ก็เป็นความสุขอันยิ่งใหญ่ในชีวิต!"
เกาเทียนหลงเอ่ยวาจาออกมา
เกาเฟิงมีสีหน้าตกตะลึง เขารู้ดีว่าเรื่องที่เกาเทียนหลงตัดสินใจไปแล้ว ต่อให้ผู้อื่นพูดอย่างไร ก็ยากที่จะเปลี่ยนใจได้
แต่ตอนนี้ เกาเทียนหลงกำลังจะถอย?
เขาจ้องมองเกาหยาง ในใจแอบหวั่นเกรง
ไอ้ลูกทรพีนี่ มีความสามารถเช่นนี้มาตั้งแต่เมื่อใด?
ทว่าในทันใดนั้น เกาเทียนหลงก็เปลี่ยนน้ำเสียง "หยางเอ๋อร์ เมื่อเป็นเช่นนี้ ปู่ก็มีของขวัญจะมอบให้เจ้าสักอย่าง เจ้าจงรับไว้เถิด"
"ของขวัญ?"
"มิใช่ว่าปู่อยากเสพสุขในบั้นปลายชีวิต จึงจะส่งสาวงามสักสิบแปดนางให้หลานหรอกนะ? ปู่ หลานจะเกรงใจเช่นนี้ได้อย่างไร?"
เกาหยางคิดว่าเกาเทียนหลงคิดได้แล้ว อารมณ์จึงดีขึ้นมาก ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
"ฝูโป๋ เอามาเถิด"