ชั่วพริบตา
วาบๆๆ!
เวลานั้นสายตานับไม่ถ้วนพากันจ้องเขม็งไปยังที่นั่งของสำนักโมซิส กระแสประณามโจมตีหลั่งไหลเข้ามาทันที
"เปรี้ยง!"
ฟ้าถล่มแล้ว!
ศิษย์สำนักโมซิสหลายคนที่เมื่อครู่ยังมีท่าทีเดือดดาล บัดนี้หน้าดำคร่ำเครียด ตัวสั่นเทิ้ม อยู่ภายใต้สายตาเหยียดหยาม เยาะเย้ย และโกรธแค้นนับไม่ถ้วน อยากจะหาโพรงดินมุดหนีให้รู้แล้วรู้รอด!
พวกเขาอยากโต้แย้ง แต่กลับพบว่าลำคอเหมือนถูกอะไรบางอย่างอุดตัน ไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่คำเดียว!
ความจริงปรากฏชัดต่อหน้า จะโต้แย้งอย่างไรเล่า!
อู่จ้าวกวาดตามองไปยังเวทีด้านล่าง เมื่อเห็นใบหน้าของเฉินเซิ่งที่กำลังยุแหย่ผู้คนอย่างสุดกำลังอยู่ท่ามกลางฝูงชน มุมปากของนางก็กระตุกอย่างแรงทันที
สมแล้วที่เป็นราชันย์แห่งความตาย ช่างหลักแหลมและรอบคอบยิ่งนัก...
สีหน้าของม่อหยวนก็เขียวคล้ำไปหมด
เขาประมาทไปหน่อย ไม่ควรมาที่นี่เลย
แต่ต่อให้เขามาหรือไม่มา ก็ดูเหมือนจะไม่ต่างกัน เกาหยางกล้าเกินไปเพียงใด เพียงคนเดียวกดดันเหล่าสำนักร้อยปรัชญาจนเงียบงัน แล้วฉวยโอกาสเปิดโปงเรื่องนี้ขึ้นมา สำนักม่อก็กลายเป็นเป้าของความโกรธแค้นทั้งมวล!
เขาง้มหน้าขึ้น ทันใดนั้นก็เห็นใบหน้าที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของเกาหยาง
ชั่วขณะนั้น เขาก็เข้าใจทุกอย่าง
ไอ้เกาหยางนี่ ต้องการอาศัยกระแสใหญ่บีบให้เขายอมจำนน!
แต่เมื่อนึกถึงเกาฉางเหวิน หัวใจของม่อหยวนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ในอดีต เมื่อเกาฉางเหวินส่งเสียงอันภาคภูมิกล่าวถึงการให้ยาเข้าทางทวาร ให้ฤทธิ์ยาสองเท่า รวมถึงวิธีทายาถอนพิษ ทำให้เหล่าศิษย์สำนักโมซิสถึงกับอึ้งตะลึง
น้องร่วมสำนักของเขาหลายคนถึงกับละลายเลือดออกมาในที่นั้น
แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบจะกระอักเลือดออกมาด้วย การประชุมใหญ่ของสำนักโมซิสที่ดี ๆ กลายเป็นการประชุมช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บไปโดยปริยาย แต่ที่แย่กว่านั้นคือคำตอบของเกาฉางเหวินยังสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง!
ให้ตายเถอะ!
ครั้งนี้ทั้งใต้หล้ารู้กันหมดแล้ว ทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างแท้จริง
ม่อหยวนคิดว่าเกาหยางจะโจมตีต่อไปอีก แต่ไม่คิดว่าเกาหยางจะเปลี่ยนเรื่องทันที หันไปทางเหล่าศิษย์ใต้เวทีแล้วถามขึ้น