ฮืม!
เสียงสายธนูในมือทหารมหาจักรวรรดิเฉียนสั่นสะเทือนก้องกังวาน กลายเป็นเสียงมฤตยูที่ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันในชั่วพริบตา!
เบื้องหน้าขบวนทัพ
เมื่อเกาเทียนหลงออกคำสั่ง พลหน้าไม้สามพันนายเหนี่ยวไกพร้อมกัน ลูกศรสีดำทะมึนราวกับตั๊กแตนที่บินโผล่ขึ้นมาฉับพลัน ทิ้งเส้นโค้งเฉียงนับไม่ถ้วนบนอากาศ แล้วพุ่งเสียบลงบนพลม้าซงหนูที่กำลังบุกเข้ามาอย่างดุร้าย!
เพียะ!
เพียะ ๆ ๆ!
ชั่วประเดี๋ยว
เสียงลูกศรเสียบเข้าเนื้อหนัง เสียงม้าศึกร้องด้วยความเจ็บปวด และเสียงคนม้าล้มระเนระนาดดังขึ้นเป็นระลอก!
พลม้าซงหนูที่บุกนำหน้าถูกตัดล้มลงเป็นแถว ราวกับข้าวโพดที่ถูกเคียวที่มองไม่เห็นตัด
บางคนทั้งคนทั้งม้าถูกยิงทะลุราวกับเม่น บางตัวม้าศึกถูกยิงที่ขาหน้าล้มกลิ้งเหวี่ยงพลซงหนูบนหลังกระเด็นออกไปหลายจ้าง และยังมีลูกศรที่พุ่งทะลุเกราะหนังแล้วยังไม่หยุดยั้ง พัดพาเลือดเป็นกระจุกราวกับหมอก!
แต่ชาวซงหนูมีมากเกินไป
พลม้าซงหนูผู้เก่งกาจราวกับคลื่นสีดำทะมึน ถึงแม้คลื่นหน้าแหลกสลายไปกับฝนศร แต่คลื่นหลังยังคงคำรามครืน ๆ ซัดเข้ามาไม่หยุด!
"เทพยดาแห่งฟ้าอันกว้างใหญ่โปรดคุ้มครอง!"
"ฆ่าหมาร้ายแห่งแคว้นเฉียนให้สิ้นซาก!"
"ฆ่า!"
พลม้าซงหนูคลั่งไคล้โบกดาบโค้งในมือ ปากส่งเสียงหอนราวกับสัตว์ร้าย เหยียบย่างซากศพของพวกพ้องแล้วบุกเข้ามาต่อไป
พร้อมกับการพุ่งทะยานของม้าศึก ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายกำลังถูกร่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว!
สองร้อยก้าว!
หนึ่งร้อยห้าสิบก้าว!
หนึ่งร้อยก้าว!
สีหน้าเกาเทียนหลงสงบนิ่งดั่งผืนน้ำ นัยน์ตาแก่เฒ่าคู่นั้นไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ
ยิ่งเลือดร้อน ยิ่งอยากจะล้างผลาญเฮ่อเหลียนฉา เขาก็ยิ่งสุขุม ยิ่งมั่นคง ราวกับกลายเป็นจักรกลที่ไร้ความรู้สึก
เขายกมือขวาขึ้น
"รถหน้าไม้ ปล่อย!"
ตูม!
ตูม ๆ!
รถหน้าไม้สามสิบคันยิงพร้อมกัน ลูกธนูหน้าไม้อันแหลมคมพุ่งออกไปพร้อมเสียงหวีดหวิวชวนใจหาย