เกาหยางได้ยินดังนั้นก็เข้าใจแจ่มแจ้งขึ้นมาทันที
เกาฉางเหวินมีอำนาจมากเกินไป นับเป็นตัวอย่างที่มีชีวิตจริง
ดังนั้นจ้าวพั่วหนูจึงทุ่มเทความหวังทั้งหมดในการฟื้นฟูสกุลจ้าวไว้ที่เขา
“ท่านจ้าวกับข้าผูกพันกันเป็นตาย เขาไม่ค่อยขอร้องใครนัก เรื่องนี้ หากเจ้าคิดว่ารื่อเทียนเป็นคนมีอนาคต ก็ช่วยชี้แนะเขาหน่อย”
“หากเห็นว่าไม่สะดวก จะปฏิเสธไปก็ไม่เป็นไร ข้าจะไปพูดกับเขาเอง”
เกาเทียนหลงเอ่ยเช่นนั้น
เกาหยางรู้สึกไม่เลวต่อจ้าวรื่อเทียน คนผู้นี้ความสามารถอาจจะธรรมดา แต่ที่สำคัญคือจิตใจดี ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างจริงใจ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อน
ก่อนหน้านี้ตอนเปิดร้านเจียโยวเก๋อ จ้าวรื่อเทียนยังตั้งใจเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่มาอวยพร
อีกทั้งเกาเทียนหลงเอ่ยปากด้วยตัวเอง ไม่อาจไม่ให้เกียรติได้
เกาหยางยิ้มพลางเอ่ย “ท่านปู่พูดเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ตราบใดที่พี่รื่อเทียนยินดีเชื่อข้า ข้าก็จะลองดูสักตั้ง”
เกาเทียนหลงเห็นเกาหยางตอบตกลง ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันปลาบปลื้ม
“ดี!”
“รื่อเทียนรออยู่ที่หน้าลาน ท่านจ้าวเป็นคนหน้าบาง นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เอ่ยปากขอร้องใคร คาดว่ากลัวถูกปฏิเสธแล้วเสียหน้า เลยกลับไปก่อนแล้ว เจ้าไปดูเขาเถิด”
เกาหยางคารวะ “ขอรับ!”
เกาหยางเดินออกจากจวนหลัง เห็นจ้าวรื่อเทียนยังรออยู่ที่หน้าลานจริง ๆ ส่วนจ้าวพั่วหนูได้จากไปก่อนแล้ว
“พี่รื่อเทียน!”
“ต่อจากนี้พวกเราก็เป็นคนของกันแล้ว ข้าเป็นคนเข้มงวด ต่อไปข้าต้องฝึกเจ้าอย่างโหดเหี้ยม!”
เกาหยางยิ้มพลางเดินเข้าไปหา
จ้าวรื่อเทียนได้ยินดังนั้นก็ดีใจยิ่งนัก
เขาตบหน้าอกตัวเองพลางเอ่ย “พี่เกา เจ้าจงขยำข้าเถิด อย่าได้ปรานีปราศรัย ท่านปู่บอกแล้ว เจ้าให้ข้าเป็นวัว ข้าก็ต้องไม่เป็นม้า เจ้าต้องการก้นข้า ข้าก็ต้องไม่ส่งขามา สุดท้ายแล้ว เชื่อฟังเจ้าหมดทุกอย่าง!”