เมื่อเสียงของเกาหยางดังก้องขึ้น
อ๋องเซียวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แทบจะคุกเข่าลงให้เกาหยาง
การหยั่งรู้ธรรมชาติของมนุษย์ระดับนี้ นับว่าน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!
"ท่านอัครมหาเสนาบดีกล่าวเพียงไม่กี่คำ ข้าน้อยก็กระจ่างแจ้งในทันที!"
เกาหยางหัวเราะเบาๆ "เยี่ยนอู๋ซวงรู้ดีว่านี่คือแผนพิษ แต่เมื่อชื่อเสียงของเฉินผิงเลื่องลือไปทั่วแคว้นเยี่ยน หยวนเซวียนหลินถูกหมื่นนิ้วชี้โทษ แม้แต่จวนอัครมหาเสนาบดีที่เคยคับคั่งไปด้วยผู้คนก็กลับเงียบเหงาลง เขาก็ยังต้องเข้าสู่เกมนี้!"
"เกมนี้ไร้ทางออก มีเพียงสามหนทางเท่านั้น!"
"หนทางแรก กดเฉินผิงเพื่อปลอบโยนหยวนเซวียนหลิน แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น เฉินผิงจะคิดอย่างไร? หากเฉินผิงเกิดใจแตก นั่นคือความเจ็บปวดที่เยี่ยนอู๋ซวงไม่อาจทนรับได้เด็ดขาด!"
"หนทางที่สอง ประนีประนอม รักษาสมดุลไว้อย่างยากเย็น แต่นี่ไม่สามารถแก้ปัญหารากเหง้าได้ หากเป็นเช่นนั้น ราชสำนักจะแตกออกเป็นสองขั้วอย่างแน่นอน การกัดเซาะภายในจะทวีความรุนแรงขึ้น! ไม่ช้าก็เร็วจะระเบิดออก และเมื่อถึงเวลานั้นจะเลวร้ายยิ่งกว่า!"
"หนทางที่สาม คือทางออกที่ดีที่สุดในเรื่องนี้ เยี่ยนอู๋ซวงแสดงท่าทีของวีรบุรุษ ตัดขาดอย่างเด็ดขาด ฆ่าหยวนเซวียนหลินเพื่อกำจัดภัยภายหลัง วางเดิมพันครั้งใหญ่ที่เฉินผิงเพียงผู้เดียว! แต่... หลังจากฆ่าแล้วล่ะ?"
อ๋องเซียวแทบจะพูดออกมาทันที ดวงตาแฝงไว้ซึ่งความหวาดหวั่นอย่างสุดซึ้ง "น่าหวาดกลัว! เหล่าขุนนางเก่าแก่ของแคว้นเยี่ยนจะต้องเศร้าโศกเสียใจ คิดว่าจากไปไม่ไกล ต่างคนต่างหวาดระแวง!"
"ถูกต้อง! พิษของแผนนี้อยู่ที่เยี่ยนอู๋ซวงถูกยกขึ้นไปวางบนกองไฟ หากฆ่าหยวนเซวียนหลิน ก็เหมือนกับการขูดกระดูกชำระพิษ ยอมเจ็บปวดระยะสั้นเพื่อแลกกับภัยระยะยาว หากไม่ฆ่า ความระแวงและความไม่พอใจก็จะค่อยๆ ก่อตัวเป็นการต่อสู้ระหว่างขั้วอำนาจในราชสำนัก จนกระทั่งระเบิดออกมา!"