รวดเร็วนัก
สามวันผ่านไป
เช้าตรู่วันหนึ่ง แสงตะวันเจิดจ้า
ภายในท้องพระโรง
เกาหยางยืนอยู่หน้าสุดหมู่ขุนนาง ปรือตาลงเล็กน้อย กำลังพักผ่อน
ขุนนางทหารและพลเรือนล้วนยืนอยู่เบื้องหลังเขา เรียงรายสองข้าง
อู่จ้าวประทับตรงบนบัลลังก์มังกร ทรงอาภรณ์มังกรสีดำสนิท ใบหน้างามสง่า สีหน้าเย็นชา
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ยืนเคียงข้างอู่จ้าว ดวงตางามคู่หนึ่งจับจ้องที่ตำแหน่งของเกาหยาง แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ
เหล่าข้าราชการต่างกราบบังคมทูลถวายรายงาน เริ่มจัดการราชกิจของมหาจักรวรรดิเฉียน ทุกอย่างดูราบรื่นสงบอย่างยิ่ง
ทันใดนั้น
ฉับ!
ได้ยินเพียงเสียงดังชัดเจน ฉลองพระองค์ของอู่จ้าวเกิดเสียงฉีกขาด ปรากฏรอยแยกขนาดใหญ่
ภาพนี้เกิดขึ้นกะทันหันอย่างยิ่ง แม้แต่ขุนนางก็แทบไม่มีใครสังเกต
แต่อู่จ้าวกลับลุกขึ้นทันที ดึงรอยแยกนั้นให้กว้างออก พระพักตร์เต็มไปด้วยพระพิโรธ ตรัสว่า
"ผ้าแพรแคว้นสู่คุณภาพช่างเลวร้ายถึงเพียงนี้ เทียบกับผ้าจ่าวเกาแห่งรัฐจ้าวแล้ว ห่างชั้นกันยิ่งนัก"
"เฉินฉยง เจ้ากรมหงหลูซื่ออยู่ที่ใด"
สุรเสียงนี้ ดึงดูดความสนใจของขุนนางทั้งปวง
เฉินฉยงได้ยิน ก็รีบก้าวออกมาทันที
"กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ!"
ในใจเขาเดิมกำลังคิดวกวน ว่าเมื่อใดควรก้าวออกมา เพื่อกราบทูลเสนอระบบผ้าตรา
แต่แล้วอู่จ้าวก็ทรงเล่นบทนี้ขึ้นมากะทันหัน
การกระทำนี้ในสายตาผู้อื่น มองดูก็ยังพอได้ แต่ในใจเขา กลับรู้สึกว่าไม่ปกติอย่างยิ่ง
นี่ทำให้เขานึกถึงคำพูดของเกาหยาง
อู่จ้าวทรงใช้ดวงตาหงส์อันทรงอำนาจตรัสว่า "ข้าโปรดอาภรณ์ที่ตัดจากผ้าจ่าวเกา เจ้าจงส่งคนไปยังรัฐจ้าว จัดซื้อเพิ่มอีกร้อยม้วน นำเข้าวัง เงินส่วนนี้ข้าออกเองจากพระคลังส่วนพระองค์"