แคว้นเยี่ยน
มิดในราชสำนัก
เยี่ยนอู๋ซวงจ้องมองข้อความลับจากชายแดนมหาจักรวรรดิเฉียนที่วางเรียงอยู่ตรงหน้า ดวงตามังกรค่อย ๆ หรี่ลง
ภายในโถง บรรดาคนของร่างแหก้มศีรษะกราบแนบพื้น
เขาคิดว่าเยี่ยนอู๋ซวงจะต้องโกรธเกรี้ยวเป็นแน่
เพราะเจียเย่ไม่ได้เป็นไปตามที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ ที่ว่าหลังเข้าเขตแดนแล้วจะมุดหัวตรงดิ่งสู่ฉางอัน รี่ไปหาเกาหยางเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมทันที
หากแต่ตรงกันข้าม
เขาเดินทางอย่างชักช้า
เขาถึงกับลงมือสืบสวนวัดชั่วด้วยตนเอง และยอมรับต่อสาธารณชนว่าชาวพุทธทั่วแคว้นมีพระจำนวนไม่น้อยที่เลือนหลงจากจุดเริ่มต้นแห่งจิต
การกระทำเช่นนี้มองเข้าไปทางไหน ก็ดูเหมือนการช่วยเกาหยางสถาปนาความถูกต้องแท้จริง
แต่ทว่าชั่วขณะถัดมา
เยี่ยนอู๋ซวงกลับยิ้มออกมาโดยฉับพลัน
“วิเศษ!”
“วิเศษจริงแท้!”
คนของร่างแหอึ้งงัน ไม่อาจกลั้นยกศีรษะขึ้น แววตาแตกตื่นเต็มใบหน้า
วิเศษ?
เยี่ยนอู๋ซวงวางข้อความลับในมือลงอย่างช้า ๆ หันไปมองเฉินผิงที่ยืนอยู่เบื้องข้าง ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความประหลาดใจ
“ท่านอาจารย์ เจิ้นเคยคิดว่าพระโพธิสัตว์เจียเย่นี้เป็นเพียงพระผู้ลึกซึ้งในพุทธธรรม แต่บัดนี้มองดูแล้ว เจิ้นประเมินเขาต่ำไป”
“หากเขารี่เข้าฉางอันทันทีหลังเข้าเขตแดน นั่นย่อมหมายถึงการใช้ปากคนเพียงคนเดียว เข้าประมือกับแรงส่วนรวมทั้งแคว้นของเกาหยาง”
“ฉางอันคือฐานที่มั่นของเกาหยาง ราชสำนักคือราชสำนักของอู่จ้าว กฎหมายหลวงแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนและความยุติธรรมก็เป็นดาบที่อยู่ในกำมือของพวกเขา”
“แม้เจียเย่จะมีหลักพุทธธรรมนับหมื่นประการ ย่อมถูกจำกัดจนหมดสภาพ”
“แต่บัดนี้เขาไม่รีบก้าวเข้าสู่กระดาน”