อั๋วังเหมี่ยวในใจพลันตึงเครียด รู้สึกว่าเรื่องไม่ดีกำลังจะมา
เขารู้สึกว่าคำพูดของเกาหยางเหมือนตาข่ายที่มองไม่เห็น กำลังค่อยๆ รัดเข้ามาอย่างช้าๆ และตนเองก็คือสัตว์ที่ติดอยู่ในตาข่ายนั้น
เกาหยางถลีก้าวขึ้นครึ่งก้าว เสียงไม่ดังแต่กลับมีพลังบีบคั้นชวนให้หวาดหวั่น
“ท่านอ๋องก็บอกมาเถิด เหตุใดจึงเป็นปราชญ์?”
“เป็นเพราะซุนจื่อเขียน ‘ธรรมชาติมนุษย์ชั่ว’ จึงเป็นปราชญ์ หรือเพราะสองเฉิงกล่าวถึงการแสวงหาความจริง จึงเป็นปราชญ์ หรอกหรือ หรือแม้แต่จูซีเขียนอรรถาธิบาย ‘สี่คัมภีร์’ เพียงขยับปลายพู่กันก็สถาปนาตนเป็นปราชญ์ได้?”
ใต้เวที ปราชญ์ชราผู้กุมอกอยู่ก่อนหน้านี้ บัดนี้โกรธจนเบิกตาโพลง นิ้วมือครูดไปกับกระเบื้องพื้น เล็บแหวกขึ้นมาเป็นรอยเลือดซิบๆ
“เด็กหมอนี่... ช่างกล้าหมิ่นคัมภีร์คลาสสิก!”
แต่พูดยังไม่ทันจบ ก็ไอโขลกๆ อีกครั้ง อกกระเพื่อมเหมือนเครื่องสูบลมที่แตก เห็นได้ชัดว่าถูกขวางจนพูดไม่ออก
อู่จ้าวบนแท่นสูงกำชายชุดฟีนิกซ์แน่น แววตาทั้งกังวลทั้งตกใจ
นางคำนวณไว้ว่าเกาหยางจะโต้แย้ง แต่ไม่คิดเลยว่าเกาหยางจะโหดร้ายเพียงนี้!
ใบหน้าอั๋วังเหมี่ยวแดงก่ำเหมือนตับหมู นิ้วมือกำชายอาภรณ์แน่น ข้อนิ้วซีดเผือด
แต่ยามนี้ เขาไม่มีทางถอย
เขากินข้าวจากแนวคิดขงจื๊อ อ่านหนังสือมาห้าสิบปี ขึ้นมาบนเวทีวิวาทะนี้แล้ว ก็ต้องประคองตัวไปให้สุด!
อั๋วังเหมี่ยวสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยขึ้น “ก็... ก็เพราะพวกเขาเผยแผ่หนทางของขงจื๊อและเม่งจื่อ ทำให้วิชาปราชญ์สืบต่อมา หากไร้ซึ่งอรรถาธิบายของพวกเขา ใครเล่าจะเข้าใจความหมายที่แท้จริงของ ‘หลุนอวี่’? แล้วในโลกนี้ ใครเล่าจะเป็นปราชญ์ได้?”