ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
สิ้นคำกล่าว ทุกผู้คนล้วนเบนสายตามองหลี่เอ้อจี
“พี่ไก่ ท่านเข้าใจแล้วหรือ?”
ผูตัววมีสีหน้าตะลึงงัน
หลี่เอ้อจีตะลึง “อืม เกิดอะไรขึ้น?”
“พวกเจ้าไม่เข้าใจหรือ?”
เหตุใดทุกคนจึงมองเขาด้วยแววงุนงง?
แม้แต่เกาหยางยังสะท้านใจ
เขารู้สึกราวกับทำผิด “ข้าไม่สมควรเข้าใจหรือ?”
“หากนี่เป็นเรื่องยากยิ่ง เช่นนั้นก็อาจ...อาจเป็นเพราะข้าเข้าใจผิด”
เกาหยาง “...”
เขาเองก็หัวเราะแห้ง สิ่งนี้อธิบายซับซ้อนเกินไป
อย่าว่าแต่หลี่เอ้อจีเลย ต่อให้เป็นเขาเมื่อแรกเรียน ก็รู้สึกถึงความลึกซึ้งยากแก่การเข้าใจ ทำได้เพียงคำนวณคร่าว ๆ เท่านั้น
“อย่าได้ติดใจ โดยรวมแล้วตามวิธีคำนวณนี้ ก็จะประมาณความเร็วลมตามแนวราบได้ สามารถหลีกเลี่ยงเส้นทางเดินทัพล่วงหน้า”
“แล้วความสูงเล่า?”
“หากเป็นการประมาณ ก็ยากเช่นนี้หรือ?”
หวังเซียวรู้สึกหวาดเสียวศีรษะ
“นั่นไม่ยาก เพียงให้ผู้สอดแนมไปเก็บหิมะจากจุดลี้ลมใส่ในอ่างทองแดง ใช้ไฟอุ่น พอละลายเป็นน้ำ ก็ตั้งทิ้งไว้ชั่วขณะ”
“โดยทั่วไป ต่ำกว่าสองพันเมตรไม่จับตัวเป็นน้ำแข็ง ระหว่างสองพันถึงสองพันห้าร้อยเมตร เนื่องจากอุณหภูมิยังคงลดต่ำลง ราวสี่ชั่วยามก็จะแข็งตัว สองชั่วยามแข็งตัวนั้นอยู่เหนือสามพันเมตรแน่นอน ข้าผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีส่งคนไปทดลองมาแล้ว คำนวณคร่าว ๆ ได้!”
“ท่านหลวงใหญ่ แล้วทิศทางเล่า?” เกาปู้สือถามด้วยความสงสัย
เกาหยางล้วงเอาเข็มทิศอันหนึ่งออกมา “ส่วนทิศทาง ย่อมอาศัยสิ่งนี้”
“ช่างเถิด สิ่งที่เรียกว่าฟังก์ชันตรีโกณมิติซับซ้อนเกินไป กล่าวไปพวกเจ้าก็ยากจะเข้าใจ เพียงรู้ว่าข้าหลวงใหญ่เตรียมการมามากก็พอ”
“เวลาล่วงเลยมามากแล้ว ลงไปพักผ่อนเถิด วันนี้พักรบหนึ่งวัน พรุ่งนี้เร่งฝีเท้าเดินทัพ ก็จะทะลวงผ่านภูเขาชางหลานเข้าสู่พื้นที่แม่น้ำได้!”