ความจริงแล้วในคดีของเสิ่นโม่ ชุยซิงเหอก็มีความคิดของตนเองอยู่ไม่น้อย เพียงแต่กลั้นมันไว้ในใจมาตลอด มิได้เอ่ยปากออกมาเท่านั้น
เกาหยางฆ่ากันมากเกินไป และยังไม่ใช่เวลาอันสมควรอีกด้วย
บัดนี้ยังมียี่ปู่เยี่ยน ฉี และฉู่ จ้องจับเป็นเหยื่ออยู่ เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกาหยางจะปิดเรื่องนี้ลงได้อย่างไร
เกาหยางมองเขา แล้วยิ้มกล่าวว่า "ผลผลิตของมันเทศออกมาแล้ว"
ชุยซิงเหออึ้งงัน
"มันเทศ? นั่นมันของอะไรกัน?"
ชุยซิงเหอหน้างงงวย "ฮู่เซียง แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องอะไรกับที่กระหม่อมพูดไป?"
"ชุยเซียงไต้ ท่านทราบหรือไม่ ว่านาข้าวที่ดีที่สุดของมหาจักรวรรดิเฉียน ปลูกข้าวฟ่างที่ดีที่สุด หากฟ้าฝนอำนวย หนึ่งโหม่งจะให้ผลผลิตได้กี่ชั่ง?"
ชุยซิงเหอสะดุ้งเฮือก "ย่อมทราบอยู่แล้ว ราวสามร้อยชั่งเศษ"
"แล้วมันเทศล่ะ ท่านทราบหรือไม่ว่าผลผลิตเป็นเท่าไร?"
เกาหยางมองเขา รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งลึกขึ้น
"สามพันชั่ง"
ตูม!
ในสมองของชุยซิงเหอ เหมือนมีสิ่งใดระเบิดขึ้น
เขาแหงนตาโต จ้องมองเกาหยางไม่วางตา ริมฝีปากสั่นระริก ครึ่งค่อนวันไม่อาจเอ่ยวาจาใดออกมา
"สา… สามพันชั่ง?"
น้ำเสียงของชุยซิงเหอเปลี่ยนเสียงไปเลย
"หนึ่งโหม่งได้สามพันชั่ง?!"
เกาหยางพยักหน้า
ชุยซิงเหอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เก้าอี้ถูกเขาลากจนล้มหลัง กระแทกพื้นดังเสียงหนึก