"อะไรนะ?"
"ห้าฉบับ?"
"บัดซบ! คนเล่านิทานยังซื้อบ้านใหม่ได้? สังเวชที่แท้! ตามปกติมีเพียงข้าเกาหยางเท่านั้นที่ขูดรีดคนอื่น ไม่คิดว่าวันนี้จะถูกคนอื่นขูดรีดเสียเอง ยังมีความยุติธรรม กฎหมายใดอีกหรือไม่?"
เกาหยางมองซ่างกวันวานเอ๋อร์ด้วยความโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง
"ชาวเมืองฉางอันว่างมากหรืออย่างไร? ชอบฟังเรื่องซุบซิบถึงเพียงนั้น?"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์กล่าวอย่างเอาเรื่อง "นางโหย่วหรงปลอมเป็นชายเข้ากองทัพ เพียงเพื่อพิทักษ์ท่านเกา ชื่อเสียงของท่านเกาเลื่องลือไปทั่วมหาจักรวรรดิเฉียน ใครเล่าจะไม่รู้?"
"เมื่อเรื่องนี้แพร่ออกไป จะไม่ครึกโครมได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้นชาวบ้านยังเล่ากันว่าอัครเสนาบดีเกาไม่ลังเลที่จะใช้เวทมนตร์ต้องห้ามเพื่อความรัก ยอมเสียอายุขัยสิบปี ก็ต้องแย่งชิงชีวิตของโหย่วหรงจากเงื้อมมือเทพมัจจุราชให้ได้"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ชำเลืองมองเกาหยางพร้อมกล่าวอย่างมีเชิงริษยา
เกาหยางรู้สึกกระดากใจยิ่งนัก
แต่คิดไปก็ใช่ องค์ประกอบของเรื่องนี้ค่อนข้างหนาแน่น ทั้งเรื่องปลอมเป็นชายเข้ากองทัพเพื่อความรัก เกี่ยวข้องกับตัวเขา และการเปลี่ยนเลือดที่ในสายตาชาวบ้านเป็นสุดยอดวิธีช่วยชีวิตที่ลึกลับเกินหยั่งรู้
แต่ที่เสียอายุขัยสิบปีนี้ ช่างเกินจริงยิ่งนัก!
"วานเอ๋อร์ สิ่งนั้นไม่ใช่เวทมนตร์ต้องห้าม เป็นเพียงวิธีถ่ายเลือด เวชวิธีช่วยชีวิตฉุกเฉินในสนามรบเท่านั้น" เกาหยางกล่าวอย่างไม่ค่อยมีน้ำหนัก
ซ่างกวันวานเอ๋อร์มองเกาหยาง มือเท้าเอวกล่าว "บัดนี้สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือเจ้าคิดจะทำเช่นไร?"
"ข้าจะทำเช่นไรได้?"
เกาหยางหลบสายตา
เรื่องนี้เขาคาดไม่ถึง ภายใต้กระแสสังคม เขาเป็นบุรุษก็ช่างเถิด
แต่เรื่องชื่อเสียงของลวี่โหย่วหรงเล่า จะทำอย่างไร?
ให้ตายเถิด เกือบจะมีนิยายอีโรติกเรื่องระหว่างเขากับลวี่โหย่วหรงเกิดขึ้นแล้ว