อีกฟากหนึ่ง
อ๋องเทิ้งกำลังนั่งอยู่ภายในรถม้าอันหรูหรา
ภายในรถม้าปูด้วยพรมหนา มีถ่านเงินเผาไหม้ให้ความอบอุ่น บ่าวรับใช้สองคนนั่งซ้ายขวาบีบนวดไหล่ให้เขา
ตรงหน้าเขาวางกองข้อความ “โครงร่างข้อสอบลับ” ที่คัดลอกมาอย่างเรียบร้อย
“ว่าด้วยรากฐานแห่งความกตัญญู”
“ว่าด้วยการใช้ระเบียบและดนตรีปกครองแผ่นดิน”
“ว่าด้วยเจ้านายกับขุนนาง บิดากับบุตร”
“บุรุษผู้สูงส่งย่อมรู้แก่นธรรม ผู้ต่ำต้อยย่อมรู้แก่นผลประโยชน์”
ข้อสอบเหล่านี้ เขาท่องจำได้ขึ้นใจจนแม่นยำ
ไม่ใช่เพียงข้อสอบเท่านั้น แม้แต่บทความตัวอย่างสำหรับตอบข้อสอบ เขายังให้บิดาเชิญผู้ปรึกษาสามคนมาขัดเกลาตลอดคืน
ทุกบทล้วนใช้ถ้อยคำวิจิตรงดงาม อ้างอิงตำราคัมภีร์ ไล่เรียงเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบได้อย่างต่อเนื่อง
อ๋องเทิ้งยิ้มแฉ่ง รู้สึกว่าชีวิตไม่เคยงดงามเช่นวานี้มาก่อน
“ต้นฉบับจากราชกรมพิธี” ราคาสามพันแท่งเงินต่อฉบับ
“ฉบับตรวจทานยามราตรีจากสำนักฮั่นหลิน” ราคาห้าพันแท่งเงินต่อฉบับ
“ข้อสอบลับก่อนปิดผนึกในสนามสอบหลวง” ราคาแปดพันตำลึงต่อฉบับ
อ๋องเทิ้งเขาซื้อมาหมดทุกฉบับ
นี่ไม่ใช่ความฟุ่มเฟือย แต่เป็นการแสวงหาความมั่นคง!
เพียงเพื่อสอบได้เป็นครั้งเดียวจบ!
อ๋องเทิ้งเปิดเทียบข้อสอบลับหลายฉบับเข้าด้วยกัน แนวทางใหญ่แทบไม่ต่างกันเลย
ความกตัญญู
ระเบียบและดนตรี
เจ้านายกับขุนนาง
ธรรมะกับผลประโยชน์
ยิ่งคิดยิ่งดีใจ แบบนี้จะเป็นของปลอมได้อย่างไร?
ยิ่งคิดอ๋องเทิ้งยิ่งรู้สึกมั่นใจ
ภายนอกรถม้า
บิดาของเขา หวังซื่ออัน ยังคงสนทนาหัวเราะเป็นเพื่อนกับประมุขตระกูลคนรู้จักร่วมบ้านเกิดหลายคน
อ๋องซื่ออันเต็มหน้าไปด้วยความรุ่งเรือง ดูเหมือนหนุ่มลงสิบปี เสียงดังลั่น
“ท่านทั้งหลายวางใจเถิด บุตรข้าหวังเถิงเริ่มอ่านหนังสือแต่ยังสามขวบ เจ็ดขวบก็แต่งกวีได้ กวีบทหนึ่งสะเทือนใจอาจารย์ใหญ่สามท่านแห่งแคว้น หากแต่ข้าพเจ้าเป็นห่วงว่า ไม้สูงตระหง่านกว่าแมกไม้ ย่อมถูกพายุพัดกระหน่ำ จึงจงใจให้เขาปิดบังความสามารถไว้”