“ฝ่าบาท!”
“ฝ่าบาท!”
“รีบตามหมอหลวง ฝ่าบาททรงกระอักพระโลหิตแล้ว”
จ้าวหวงทรงพระพิโรธจนกระอักพระโลหิต ล้มลงไปข้างหลัง ท่วงท่าเช่นนี้ ทำให้เหล่านางในและขันทีรอบข้างล้วนหน้าตื่นตะลึง
พวกเขาพากันตะโกนออกไป
หากจ้าวหวงสิ้นพระชนม์ ผู้ติดตามใกล้ชิดเหล่านี้ล้วนต้องตายทั้งหมด!
ชั่วขณะนั้นเอง เสียงของขันทีดังขึ้น เหล่าหมอหลวงแห่งรัฐจ้าวก็รีบเข้าวังหลวง
จ้าวอวี้เหิงทรงทราบข่าว ก็เสด็จเข้าวังโดยพลัน ทอพระเนตรหมู่หมอหลวงผมขาวโพลนแล้ว เนตรเต็มไปด้วยความพิโรธ
“รักษาพระบิดาไม่ได้ ข้าจะให้ทั้งกรมหมอหลวงถูกฝังตามไปด้วย!”
เหล่าหมอหลวงแห่งรัฐจ้าวเหงื่อท่วมศีรษะ ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ เร่งรีบจับชีพจรให้จ้าวหวง แล้วจึงทูลต่อจ้าวอวี้เหิง
“ฝ่าบาทน่าจะทรงพระพิโรธหนัก อันทำให้ทรงสลบไป ชั่วครู่ก็คงไม่เป็นอันใดแล้ว”
หมอหลวงชราผู้หนึ่งเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก รู้สึกโล่งอกในทันใด
จ้าวอวี้เหิงทรงมีแววผิดหวัง หลับเนตรลง
ลอบคิดในใจ
“น่าเสียดาย แท้จริงยังไม่สิ้น”
แต่แล้วในใจกลับผุดความคิดที่หาญกล้ายิ่งขึ้น
บัดนี้รัฐจ้าวใกล้ปั่นป่วน ราชันย์แห่งความตายและฮ่องเต้แห่งมหาจักรวรรดิเฉียนหมายจะบีบรัฐจ้าวให้ถึงทางตัน
ต้นเหตุคือใคร ไม่ต้องสงสัย— จ้าวอวี้เหิง!
เรื่องนี้ไม่ว่าผลจะเช่นไร ตำแหน่งรัชทายาทของเขาเกรงว่าคงมั่นคงอยู่มิได้
กระทั่งด้วยนิสัยของจ้าวหวง ยังต้องหวนมาชำระสะสางเขา
แทนที่จะรอรับเคราะห์ สู้…
แววตาจ้าวอวี้เหิงพลันดุดัน คิดถึงเยี่ยนอู๋ซวงแห่งแคว้นเยี่ยน