บทกวีนี้เผยแพร่ออกไป ซ่างกวันวานเอ๋อร์และฉู่ชิงหลวนต่างตกตะลึง
บทกวีของเกาหยางนี้ กล้าเกินไปแล้ว!
เกาฉางเหวินก็รู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน
เขาผู้อ่านคัมภีร์ชุนชิว ประกอบกับบทกวีของเกาหยางตรงไปตรงมาเกินไป เขาจึงฟังเข้าใจความหมาย
เขาตะลึงงัน
ฟังความหมายของคุณพี่ใหญ่ ดูเหมือนจะ...ไม่ค่อยปลื้มประโยคนี้?
ชาวนาผู้แก่ได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย
บทกวีของเกาหยางนี้ตรงไปตรงมา พอได้ยินก็รู้ความหมายทันที
เขาตื่นเต้นตบต้นขา เสียงสั่นเครือ: "ดี! ดีนัก! กล่าวได้หมดความรู้สึกของข้าน้อย! ผู้คนทั่วหล้าต่างกล่าวว่าคุณชายใหญ่เกาหยางเป็นดาวแห่งอักษรจุติลงมา ปัญญาเป็นเลิศ ทว่าเหยียบย่ำคุณชายรองอย่างท่านให้ไร้ค่า! กล่าวว่าท่านเหลวไหลเกินเยียวยา เป็นความอัปยศของจวนติ้งกั๋วกง แต่ตามที่ข้าน้อยเห็น คุณชายรองนี่แหละที่หยั่งรู้แจ้งแท้จริง! ความสามารถของท่าน ไม่ด้อยไปกว่าคุณชายใหญ่แม้แต่น้อย!"
เกาฉางเหวินจ้องมองชาวนาผู้แก่ที่จ้องเขม็งไปที่เกาหยาง ไม่แม้แต่จะชายตามองเขาเพียงครึ่งเดียว ใบหน้าเต็มไปด้วยคำชื่นชมและคำประจบ เขาจมดิ่งสู่ความเงียบงันอันยิ่งใหญ่
นี่เป็นการชมเขาหรือด่าเขากันแน่?
ขณะนี้ เขาควรจะแก้ตัวกับชาวนาผู้แก่หรือไม่ว่า เขาต่างหากที่เป็นบุตรชายรองของตระกูลเกา คือเกาฉางเหวิน?
คนอื่น ๆ ก็อดขำมิได้ ส่งสายตาหยอกเย้อมายังเกาฉางเหวิน
ฐานะนี้ รับไม่ได้เป็นอันขาด!
เกาฉางเหวินหน้าร้อนผ่าว รีบเปลี่ยนเรื่องพูดอย่างเร่งรีบ: "ท่านผู้เฒ่า ฟังท่านกับพี่ใหญ่ของข้ากล่าว หิมะมงคลนี้ดูเหมือนจะไม่ดีเสมอไปกระมัง?"
ชาวนาผู้แก่มองไปที่เกาฉางเหวิน ได้ยินคำว่า 'พี่ใหญ่' ก็รู้สึกประหลาดใจในใจ
หรือว่าจวนติ้งกั๋วกงจะมีบุตรชายคนที่สาม?
บุตรนอกสมรส?
แต่เรื่องแบบนี้ คงไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสอบถามได้
ชาวนาผู้แก่กลับมาที่ประเด็นหลัก ยิ้มขื่น: "ผู้สูงศักดิ์ ก็ต้องดูว่าตีความอย่างไร ฤดูหนาวมีหิมะมงคลตกลงมา ก็ช่วยปกป้องพืชผลฤดูหนาว หลังจากหิมะละลายก็เก็บกักน้ำได้ ปรับปรุงดิน ฆ่าแมลงศัตรูพืชให้ตาย มักจะหมายถึงปีหน้าจะได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์"