ท้องทุ่งหญ้า
บนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา กระโจมของชาวเฉียงหนูเรียงรายหนาแน่น ฝูงวัวและแกะกำลังเล็มหญ้าอย่างสบายอารมณ์ทั่วท้องทุ่ง
ขณะนั้น
นายทหารเฉียงหนูนายหนึ่งควบม้าตะบึงมุ่งตรงสู่กระโจมข่านซึ่งตั้งอยู่ใจกลาง
“รายงาน!”
“ตันอวี่ผู้ยิ่งใหญ่ ณ เมืองฉางอันแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน มีข่าวด่วนมาถึง!”
ณ กระโจมข่านแห่งเฉียงหนู
เฮ่อเหลียนฉาเต็มไปด้วยอำนาจบาตรใหญ่ สวมหมวกสักหลาด
ในมือถือข่าวสารซึ่งถูกส่งมาจากเมืองฉางอันแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนด้วยม้าเร็ว ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัว
“เจ้าราชันย์แห่งความตายนี่ ช่างใจกล้ายิ่งนัก!”
“แต่เดิมข้าคิดว่าเป็นคนขลาดเขลากลัวตาย การกระทำของเขากลับเกินความคาดหมายของข่านผู้นี้”
คำพูดนี้หลุดออกมา
เหล่าแม่ทัพเฉียงหนูภายในกระโจมข่านต่างพากันตึงเครียดขึ้นมาอย่างมิอาจห้ามได้
ช่วงเวลานี้ ชื่อของเกาหยางเลื่องลือไปทั่วทั้งทุ่งหญ้าเหนือทะเลทราย ไม่มีผู้ใดไม่รู้ ไม่มีผู้ใดไม่แจ้ง ถึงขั้นยามราตรียังทำให้ทารกเฉียงหนูหยุดร้องไห้ได้
“ตันอวี่ผู้ยิ่งใหญ่ ณ ฉางอันแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน มีข่าวอะไรมาหรือ?”
“เจ้าราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนนั่นเป็นอะไรไป?”
ปาเท่อเอ่อร์จ้องมองไปยังเฮ่อเหลียนฉา ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เห็นได้ชัดว่า เขาเองก็สงสัยยิ่งนัก
เฮ่อเหลียนฉากวาดสายตามองเหล่าแม่ทัพ ก่อนเอ่ยอย่างช้าๆ ว่า “หลังจากของขวัญใหญ่ทั้งสี่ของข่านผู้นี้ถูกส่งถึงเมืองฉางอันแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน เจ้าราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนก็โกรธเกรี้ยวยิ่งนัก!”
“เขาไม่เพียงสังหารคนของข่านผู้นี้กลางถนน ยังถือโอกาสร่ายรำดาบระหว่างการประชุมราชสำนักช่วงต้น ฟันอากู่ลี่ตายในกระบวนท่าเดียว และ…ขอออกรบด้วย!”
ปาเท่อเอ่อร์รูม่านตาหดลงฉับพลัน
ในชั่วขณะนั้น เขาบอกไม่ได้ว่าภายในใจเป็นเช่นไร
คาดหวัง ตื่นเต้น หรืออาจเป็นความหวาดกลัว?
อารมณ์นานัปการถักทอประสานผุดขึ้นกลางใจ
หวังซินสีหน้าหนักอึ้ง เอ่ยถามเฮ่อเหลียนฉาต่อว่า “ตันอวี่ผู้ยิ่งใหญ่ องค์ฮองเต้แห่งมหาจักรวรรดิเฉียนทรงตอบเช่นไร? ทรงตอบรับหรือไม่?”