ด่านเยี่ยนเหมิน
จวนผู้ว่าการเมือง
"ผนึกหลังคาหมาป่าแห่งหลางจวีซวี...ผนึกหลังคาหมาป่าแห่งหลางจวีซวีบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์!"
ตู้เจียงพึมพำเบา ๆ ขยับมือไปมา แล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้อีกครั้ง
นับตั้งแต่ข่าวคราวแห่งชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่แม่น้ำฉีเล่อชวนมาถึง ก็ล่วงเลยไปกว่าครึ่งเดือนแล้ว แต่ตู้เจียงยังคงรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน
ตัดศีรษะศัตรูแปดหมื่นนาย!
ตีแตกข้าศึกหนึ่งแสนห้าหมื่นนาย!
ผนึกหลังคาหมาป่าแห่งหลางจวีซวี!
ทุกคำล้วนหนักหน่วงราวกับภูเขานับพัน กระแทกเข้าใส่เขาจนถึงบัดนี้ยังมึนงง
"ใครจะไปคาดคิดเล่า?"
ตู้เจียงเดินไปที่หน้าต่าง มองท้องฟ้าอันมืดครึ้มทางทิศเหนือ พึมพำกับตัวเอง
"ใครจะไปคาดคิดว่า ไท่เว่ยเกาแสร้งตายวางอุบาย เพียงลงมือครั้งเดียวก็เป็นศึกชี้เป็นชี้ตายของชาติ!"
"ใครจะไปคาดคิดว่า ไท่เว่ยเกานำทหารม้าเพียงห้าหมื่นนาย กล้าบุกเข้าไปในทะเลทรายเหนือสุด ตั้งหน้าตั้งตาสู้กับกองทัพหนึ่งแสนห้าหมื่นนายของจั่วเสียนหวังแห่งชนซงหนู!"
"ใครจะไปคาดคิดว่า ไท่เว่ยเกามิเพียงเอาชนะ แต่ยังชนะอย่างงดงาม ชนะอย่างสิ้นเชิง!"
ตู้เจียงคิดถึงที่สุดแล้ว ก็พยักหน้าให้ตัวเอง
"แน่นอน ในความสำเร็จนี้ก็ขาดส่วนร่วมของข้าน้อยไม่ได้ เพราะเมื่อครั้งที่อยู่ที่ด่านเยี่ยนเหมิน ข้าน้อยก็ปฏิบัติตามคำสั่ง และมีส่วนช่วยเหลืออันยิ่งใหญ่!"
"หากมิใช่เพราะเสียงร้องของข้าน้อย ไท่เว่ยเกาจะสังหารหมู่ได้อย่างไร?"
ในดวงตาของตู้เจียงเต็มไปด้วยความเคารพและความปีติยินดียิ่งนัก ขณะเดียวกันก็แฝงไว้ซึ่งความหวาดหวั่นอยู่บ้าง
หากศึกนี้แพ้ มหาจักรวรรดิเฉียนจะตกอยู่ในสภาพเช่นไร?
คลังหลวงหมดสิ้น ราษฎรเดือดพล่าน ชายแดนเน่าเปื่อย หกรัฐจะต้องฉวยโอกาสรุกรานอย่างแน่นอน...
มิกล้าคิด
มิกล้าคิดจริง ๆ
แต่เกาหยางชนะ
ชนะอย่างสะอาดหมดจด ชนะอย่างองอาจทะยานฟ้า
"รายงาน!"
เวลานี้ ทหารสื่อสารนายหนึ่งพุ่งเข้ามาในห้องหนังสือ คุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติที่อดกลั้นไว้มิได้
"ท่านผู้ว่าการ รายงานด่วนจากแนวหน้า!"
"ใต้เท้าเกา แม่ทัพม้าเร็ว นำทัพได้รับชัยชนะกลับมา ถึงที่ห่างจากด่านเยี่ยนเหมินร้อยลี้แล้ว!"
"คาดว่าอีกสองวันจะถึง!"
ปัง!
สมองของตู้เจียงว่างเปล่าชั่วขณะ