รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินซู่ค่อย ๆ แข็งค้างทีละเล็กละน้อย
นางยอมรับ
เมื่อครู่นางหัวเราะเสียงดังเกินไปหน่อยแล้ว……
ไม่ว่าจะเป็นโรคร้ายที่กินชีวิตคนอย่างอหิวาตกโรค หรือทั้งท้องร่วงและการสูญเสียน้ำ ตำราแพทย์ทุกเล่มล้วนจดบันทึกเอาไว้ อาจารย์ก็เคยสอนไว้ครบถ้วน นางเองก็เคยเห็นมาไม่น้อย
แต่โจทย์ของเกาหยางข้อนี้ กลับเล่นให้เห็นดอกบานปลาย!
โรคนี้รักษาตามวิธีของอหิวาตกโรคแล้วไม่ได้ผล แล้วมันแท้จริงมาจากที่ใด?
เหตุใดจึงกินอยู่ด้วยกัน คนหนึ่งตาย อีกคนหนึ่งรอด? เหตุใดคนฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านตาย ฝั่งตะวันตกไม่ตาย? เหตุใดน้ำสองถ้วยที่ตาเปล่ามองเหมือนกันทุกประการ จึงทำให้คนทั้งหมู่บ้านครึ่งหนึ่งรอด อีกครึ่งหนึ่งตาย?
ล้วนเป็นข้อสงสัยทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีอีก……สิ่งมีชีวิตจิ๋วงั้นหรือ?
ฉินซู่จ้องมองตัวอักษรสามตัวนั้น หนังศีรษะเริ่มชาไปทีละนิด
กระจกพันลี้นางรู้จักดี
สิ่งนี้เป็นของวิเศษที่สืบทอดมาจากซีอวี้ กล่าวกันว่าส่องดูดวงดาวได้ มองเห็นภูเขาไกลได้ ยังใช้ในกองทัพสอดส่องข้าศึกได้อีกด้วย
แต่กระจกพันลี้ที่ส่องเห็น "สิ่งมีชีวิตจิ๋ว" ในน้ำได้นี่ มันคือสิ่งใดกันแน่?
สิ่งมีชีวิตจิ๋วนั้น มันแท้จริงมีอยู่จริงหรือ?
ฉินซู่กำปากกาเอาไว้ ชั่วครู่ยังไม่อาจลงมือเขียน
นางกางกระดาษร่างออก สมองเริ่มหมุนเร็วดั่งสายฟ้า บังคับให้ตนเองคิดต่อลงไปทีละขั้น
คนฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านดื่มน้ำบ่อ คนฝั่งตะวันตกดื่มน้ำธาร
และผู้ป่วยล้วนกระจุกตัวอยู่ที่ฝั่งตะวันออก
งั้นก้าวแรก ย่อมต้องปิดบ่อน้ำ ห้ามดื่มอีกต่อไป!
หากปิดบ่อแล้ว ผู้ป่วยรายใหม่ลดน้อยลง
น้ำบ่อนั้นย่อมมีความผิดหนักหนา!
ฉินซู่เกิดมาในสำนักแพทย์ ย่อมเคยเห็นราษฎรมากมายที่ป่วยเพราะดื่มน้ำดิบ อาการเบาก็ท้องร่วง อาการหนักถึงกับเสี่ยงต่อชีวิต
ดังนั้นหลายคนจึงระวังตัว ต้มน้ำให้เดือดก่อนดื่ม
แต่ทำไมจึงเป็นเช่นนั้นกันแน่?
ไม่มีใครรู้
แต่ภายใต้โจทย์ของเกาหยางข้อนี้ นางราวกับได้พบคำตอบใหม่ล่าสุด
สิ่งมีชีวิตจิ๋ว……
ในน้ำดิบนั้นมีสิ่งมีชีวิตจิ๋วที่ตามนุษย์มองไม่เห็น แต่แท้จริงดำรงอยู่!
และสิ่งนั้น……คือต้นเหตุแท้จริงที่ก่อโรคร้าย!