วินาทีถัดมา
เกาหยางพลันรู้สึกว่าร่างเล็กบอบบางของตนถูกอุ้งมือใหญ่ดุจใบบัวพลิกตัวกลับด้วยความรวดเร็วยิ่ง โดยมิอาจควบคุมตนเองได้แม้แต่น้อย
ด้านข้าง สาวใช้ยกด้ามจับสองอันเข้ามา
ต้าหนิวขึ้นไปบนเก้าอี้อย่างคล่องแคล่ว วางด้ามจับลง ก่อนจะเหยียบเท้าหนึ่งลงบนแผ่นหลังของเกาหยาง ตามด้วยเท้าที่สอง
“ซี้ด!”
แทบจะในบัดดล
เกาหยางรู้สึกราวกับแรงกดทับถึงขีดสุด!
“ท่านนี่ ท่านว่าแรงระดับนี้เป็นเช่นไรหรือไม่?”
ต้าหนิวเอ่ยถาม
เซี่ยอันหรานเอ่ยเสริมขึ้นด้านข้าง “เบามือหน่อยเถิด ท่านเกาทุ่มเทกายและใจเพื่อมหาจักรวรรดิเฉียน ร่างกายทรุดโทรมอย่างหนัก ผู้คนทั้งฉางอันล้วนรู้ดี”
“ออกแรงมากเกินไป ท่านเกาคงรับมิได้”
ต้าหนิวมีสีหน้าคล้ายเพิ่งเข้าใจ “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…”
ทว่าเกาหยางกลับถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มิได้ทานข้าวมาหรือ? เหตุใดข้าน้อยจึงมิรู้สึกอันใดเลย?”
เซี่ยอันหราน “…”
“ท่าน ท่านว่าต้าหนิวจะใช้แรงห้าส่วนแล้ว”
ต้าหนิวซื่อตรงอย่างยิ่ง หลงเชื่อว่าเป็นจริง จึงเพิ่มแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ชั่วขณะนั้น เกาหยางรู้สึกราวกับเห็นยายทวดในห้วงภวังค์
“ต้าหนิว!”
เซี่ยอันหรานสังเกตเห็นความผิดปกติ รีบตวาดขึ้นทันที
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป ต้าหนิวจึงรีบควบคุมแรงจากเท้า เกาหยางพลันรู้สึกว่าแรงกดบนร่างหายวับไปเป็นปลิดทิ้ง กลับกัน ร่างกายรู้สึกผ่อนคลายเย็นสบายอย่างที่สุด!
ยอดฝีมือลงมือก็รู้ผลทันตา!
“ต้าหนิว เจ้าควบคุมแรงได้ดีทีเดียว!”