ฝูงชนก็เงียบลง
ผู้ที่เคยส่านใจล้วนหยุดฝีเท้า ดวงตาที่เคยลังเลสับสนก็เริ่มมืดสว่างขึ้นอีกครั้ง
ใช่แล้ว
นั่นคืออัครมหาเสนาบดีเกา
นั่นคือราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน
นั่นคือผู้ที่ไม่เคยพูดคำเปล่ามาตลอด
ถ้าท่านว่าจะสอบสวน ย่อมสอบสวนแน่นอน
ถ้าท่านว่าจะคืนความยุติธรรมให้แผ่นดิน ย่อมคืนมาแน่นอน
"ข้าไม่ไป!"
ชายชราอีกผู้หนึ่งก้าวออกมา แววตาเด็ดเดี่ยวมั่นคง
"ข้าก็ไม่ไป!"
"ข้าจะคุกเข่าตายตรงนี้ ก็ต้องรออัครมหาเสนาบดีเกาออกมา!"
"ใช่! รออัครมหาเสนาบดีเกา!"
อิงฉียืนอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ แข็งค้าง
เขามองชาวไร่ผู้นั้น มองประชาชนที่กลับมารวมใจกันใหม่ แววเย็นเยียบเหี้ยมเจาะผ่านดวงตา
ของเก่า
ทำลายแผนการของเขา
แต่อิงฉีกลับไม่ขยับ
เขาเพียงยืนประสานมือไว้เบื้องหลัง มองอย่างเยือกเย็น ในใจรู้สึกขันเหลือเกิน
โง่เขลา
ช่างโง่เขลาเหลือเกิน
พวกคนโง่
พวกเจ้าคิดว่าเกาหยางเป็นผู้ใด? ยอดเยี่ยมเพียงใด จะสู้ราชสำนักมหาจักรวรรดิเฉียนทั้งหมดได้หรือ? จะสู้กับปัญหาเรื้อรังที่สะสมมานับร้อยปีได้หรือ?
อู่จ้าวแม้ทรงปรีชาเพียงไหน จะทรงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเฉียนเพื่อขุนนางชั้นเจ็ดผู้เล็กน้อยคนหนึ่งได้หรือ?
คอยดูเถอะ
เมื่อพวกเจ้ารับรู้ข่าว เมื่อพวกเจ้าพบว่าเกาหยางก็เพียงเท่านี้ เมื่อพวกเจ้าพบว่าอู่จ้าวก็เพียงเท่านี้
ยามนั้น ต่างหากคือบทละครที่แท้จริง
อิงฉีขมวดตา มองไปยังทิศประตูเฉิงเทียน