อู่จ้าวเอ่ยวาจาหนึ่งประโยค เหล่าขุนนางล้วนจับจ้องไปที่เกาหยางเป็นตาเดียว
ริษยา
อิจฉา
หวาดเกรง
อารมณ์นานัปการถักทอเข้าด้วยกัน ทำให้จิตใจของพวกเขาซับซ้อนยิ่งนัก
ซ่งหลี่จ้องมองเกาหยาง ในใจถอนหายใจไม่หยุด
เขาไม่เคยคิดว่าคุณชายเสเพลที่ตระกูลซ่งของเขามองไม่เข้าตาในวันวาน สักวันจะเติบใหญ่มาอยู่ในจุดนี้ได้ เป็นถึงอัครมหาเสนาบดีแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน เป็นหัวหน้าขุนนางทั้งปวง บัดนี้ยังกำลังจะได้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการคนแรกของสำนักเกออู้
แม้สำนักเกออู้จะเพิ่งกำเนิดในมหาจักรวรรดิเฉียน แต่ในใจขุนนางล้วนรู้ชัด
ผู้อำนวยการสำนักเกออู้นี้ อำนาจวาสนาย่อมไม่น้อยแน่
ซ่งหลี่ใบหน้าเย็นชา ลอบเอ่ยในใจ "ไต่เต้าขึ้นไปเถิด ไต่เต้าขึ้นไปสูงเท่าใด คราวหน้าจะได้ร่วงหล่นเจ็บหนักเท่านั้น"
"รอจนวันหนึ่งผลงานสูงส่งเกินนาย เจ้าก็จะรู้ว่าเครื่องบรรณาการอันหนักหน่วงเป็นฉันใด!"
ขณะนั้น
เกาหยางก้าวออกไปหนึ่งก้าว ประสานมือคำนับอู่จ้าวแล้วกล่าว "ไม่!"
"ตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักเกออู้ กระหม่อมมิกล้ารับอย่างยิ่ง ขอฝ่าบาทโปรดทรงหาผู้อื่นเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"
คำพูดของเกาหยางนี้ ทำให้ขุนนางทั้งปวงมองไปด้วยท่าทางตกตะลึง
ราชันย์แห่งความตาย... ปฏิเสธหรือ?
แทบจะในชั่วพริบตา จิตใจพวกเขาก็คึกคัก เปี่ยมความหวังขึ้นมา
หากราชันย์แห่งความตายต้องการเป็น ตำแหน่งของเขาก็มิอาจสั่นคลอน ผู้ใดก็ขัดขวางไม่ได้ แต่บัดนี้ราชันย์แห่งความตายไม่เอา นั่นก็ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง