องค์อ๋องชายแดน!
แต่ละราชวงศ์ การก่อกบฏของเหล่าอ๋องพบเห็นได้ไม่เว้นแต่ละยุค นี่แทบเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้
ท้ายที่สุด ฮ่องเต้มีได้เพียงหนึ่งเดียว แต่รัชทายาทกลับมีมากมาย ดังนั้นไท่จู่แห่งมหาจักรวรรดิเฉียนจึงวางกฎไว้ว่า ให้รับบำเหน็จตามขั้น ยกเว้นสิทธิพิเศษบางประการ
บัดนี้ เหล่าอ๋องผ่านการพักผ่อนฟื้นฟูมาหลายปี กำลังพลหยั่งรากลึกเกี่ยวพันดั่งใยแมงมุม หางใหญ่เกินกว่าจะสะบัดทิ้งได้ ทุกปีสร้างแรงกดดันไม่น้อยต่องบประมาณของมหาจักรวรรดิเฉียน
เกาหยางนัยน์ตาลึกล้ำ เอ่ยขึ้นว่า "ตอนฝ่าบาทเพิ่งขึ้นครองราชย์ มีทั้งภัยภายในและภายนอก หากจะลดอำนาจอ๋อง ต้องดึงเส้นผมเพียงเส้นเดียวแล้วทั้งร่างก็กระตุก จำต้องอดทนไปก่อน"
"แต่ยามนี้ ไม่อาจเทียบกับวันวาน!"
"บัดนี้พระคลังมีเงิน กองทัพมีดินปืนและอาวุธมีคม อำนาจฝ่าบาทยิ่งทวี ราชโองการทั่วถึง!"
"ที่ว่า กำจัดภายนอกก่อนต้องสงบภายใน ต่อไปฝ่าบาทจะก้าวสู่การใหญ่ ต้องแก้ปัญหาอ๋องใหญ่ๆ นี้ให้ได้"
"ดังนั้น การลดอำนาจอ๋อง จึงเป็นแนวโน้มที่เลี่ยงไม่ได้!"
"ยามนี้ ใครทำเรื่องนี้แทนฝ่าบาทได้ ใครเสนอแผนลดอำนาจอ๋องอันแยบยลได้ ผู้นั้นคือ...มหาเสนาบดีผู้มีคุณูปการอันดับหนึ่งในอนาคต!"
ชุยซิงเหอได้ยิน ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ สายตาเร่าร้อน
"ที่มหาเสนาบดีเกากล่าว ล้วนมีเหตุผลนัก แต่จะลดอำนาจอ๋อง ถึงขั้นเอ่ยต่อหน้าธารกำนัล ต้องมีเหตุผลสักข้อ เหตุผลนี้จะกล่าวอย่างไรเล่า?"
"ง่ายมาก!"
"ท่านชุยจำได้หรือไม่ ตอนคณะทูตแคว้นฉู่มาท้าทาย หลักการวางข้าวบนกระดานหมากน่ะ?"
ซิ!...
ชุยซิงเหอรูดหายใจ นัยน์ตาหดเกร็ง มีความเข้าใจบางอย่างผุดขึ้นในใจ
เกาหยางหย่อนหมากลงบนกระดาน หยิบหมากตัวหนึ่ง ค่อยๆ วางลงบนช่องแรก เสียงดังขึ้นทีละน้อย
"หลักการก็เหมือนกัน"
"ท่านชุยเปลี่ยนเมล็ดข้าวเป็นจำนวนเหล่าอ๋อง กฎเกณฑ์ก็ยังคงเดิม!"
"เหล่าอ๋องและวงศ์สกุล เงินเดือน บำเหน็จ ที่ดิน บริวาร ยิ่งแพร่ขยายมากเท่าใด ภาระราชสำนักยิ่งหนัก ท้องถิ่นยิ่งถูกขูดรีด!"