"พุทธบุตรเจียเย่?"
เกาหยางได้ยินดังนั้น คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้จิ่นอีเหว่ยก็มีข่าวส่งมาว่า มีพระภิกษุแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนเดินทางไปยังแคว้นเทียนจู และเทียนจูจะส่งบุตรพุทธแท้จริงหนึ่งองค์ออกมา เพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่เหล่าพระภิกษุทั่วแผ่นดิน
ขณะเดียวกัน แคว้นเยี่ยนและแคว้นฉีก็ต่างมีความเคลื่อนไหว ทั้งหมดล้วนซุ่มรอโอกาส
แต่เกาหยางกลับไม่ได้เอาใจใส่มากนัก
นิ้วของเขาเคาะโต๊ะอย่างช้า ๆ เชื่องช้าแต่มีจังหวะ "ผู้นี้เป็นฝ่ายที่ยุ่งยากนักหรือ? กระทั่งฝ่าบาทก็รู้สึกถึงแรงกดดันบ้าง?"
เสี่ยวหยวนพยักหน้า ใบหน้าเคร่งเครียดกล่าวว่า "กล่าวกันว่าบุตรพุทธเจียเย่นั้นคือพระพุทธเจ้าเสวยชาติใหม่ อายุ 13 ปีก็รู้แจ้งพระไตรปิฎกทั้ง 12 ส่วน อายุ 18 ปีโต้วาทีชนะพระอาจารย์ใหญ่ถึง 20 รูป อายุ 25 ปีได้รับพระประมุขแห่งวัดนาลันทาสรรเสริญด้วยปากตนเองว่าเป็นผู้ตรัสรู้ภายใต้ต้นโพธิ์..."
"ยังมีตำนานเล่าว่า เมื่อครั้งเจียเย่ยังเยาว์ มีช้างขาวเวียนรอบแท่นพักของมารดาถึง 3 รอบ พร้อมพ่นดอกบัวสีคราม วันที่ท่านเข้าบวช พระพุทธรูปทองคำในมหาวิหารของวัดนาลันทายังก้มพระเนตรหยดน้ำพระเนตรหนึ่งหยด"
เฉินเซิ่งได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็เคร่งเครียด
แต่เกาหยางกลับมุมปากกระตุก ยกมือส่ายกล่าวทันควัน "เรื่องพวกนี้อย่ามาหยอกเปิ่นอ๋องให้ขำเลย พูดแต่ประเด็นมา บุตรพุทธเจียเย่นี่ทำอะไรมาแล้วบ้าง?"
เสี่ยวเหยียนจ้องมองเกาหยางอย่างลึกซึ้ง ในใจพลันเต็มไปด้วยความเลื่อมใส เรื่องเล่าที่ผู้อื่นได้ยินแล้วยำเกรงราวกับเสือ เกาหยางกลับหัวเราะผ่านไปได้อย่างสบายใจ
แต่คิดทบทวนดูดี ๆ แล้ว เสี่ยวเหยียนก็รู้สึกโล่งใจขึ้นทันที
ก็เพราะหากว่ากันเรื่องการแต่งนิทาน บนแผ่นดินนี้ยังมีผู้ใดจะเหนือกว่าเกาหยาง?
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหงเหมาหลานถู่หรือเสินปิงเสี่ยวเจียงก่อนหน้านี้ หรือเทียนหลงปาปู่ ซีโยวจีในภายหลัง เล่มใดไม่ดังระบือทั่วมหาจักรวรรดิเฉียน?
เสี่ยวเหยียนกล่าวต่อว่า "เมื่อออกจากแคว้นเทียนจูแล้ว บุตรพุทธเจียเย่มิได้รีบเดินทางมุ่งตรงมาฉางอันเพื่อเปิดศึก แต่เลือกเดินทางอย่างชักช้า!"