ท่ามกลางผู้คนมากมาย วันนี้เฉินเซิ่งได้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสีฟ้าเรียบง่าย แล้วยังเอาเถ้าถ่านมาทาใบหน้าอีกเล็กน้อย เพียงแวบแรกก็เหมือนกรรมกรท่าเรือธรรมดาคนหนึ่ง
เบื้องข้างยืนอู๋ก่วงที่ปลอมตัวเช่นกัน พร้อมองครักษ์อีกไม่กี่นาย แบ่งกันปลอมเป็นคนแบกของ พ่อค้าแผงลอย และพ่อค้าเร่ ล้วนแต่งตัวเป็นสามัญชนธรรมดาทั้งสิ้น
"พี่เซิ่ง บัดนี้เราจะทำเช่นไรดี?"
องครักษ์นายหนึ่งแหงนหน้างงงวย ไม่อาจกลั้นได้จึงหันไปทางเฉินเซิ่งแล้วเอ่ยถาม
เฉินเซิ่งมองภาพมหาศาลของผู้คนที่แน่นขนัดหน้าเคาน์เตอร์ มุมปากก็กระตุก
"เกาเซี่ยงคำนวณผิดแล้ว"
"ดูท่าเราคงไม่มีประโยชน์อันใดแล้ว"
อู๋ก่วงเอาถุงเงินที่มีเงินแตกในมือนั้นยัดกลับเข้าอกเสื้อ กล้ามเนื้อใบหน้ากระตุกสองครั้ง
"ก็ว่าอย่างนั้นสิ ท่านเกาเซี่ยงยังหวังให้เราช่วยปลุกบรรยากาศ มิให้เงียบงันเสียหน้า"
"บัดนี้ดูเหมือนว่าเราจะแซงเข้าไปก็ไม่ถึงซะด้วย"
"รีบไปเสียดีกว่า เกรงจะเปิดเผยร่องรอย ถ้าใครรู้ว่าท่านเกาเซี่ยงเตรียมคนหลอกไว้ด้วย นั่นแหละจะน่าอายยิ่งนัก…"
ทั้งหลายพยักหน้ารับกันพร้อมเพรียง แล้วก้มตัวเล็ดลอดออกจากริมฝูงชน ไม่ช้าก็หายไปจากสายตา
ไม่ไกลนัก
เกาหยางยืนอยู่หน้าประตูธนาคาร มองภาพเบื้องหน้านี้ ในใจก็อบอวลด้วยรสชาติหลากหลายประการ
ฝูงชนยังคงแหกกันเข้าไปข้างใน
เหล่าสามัญชนผู้สวมเสื้อผ้าขาดรุ่ย มือเต็มไปด้วยพิมพ์เนื้อแข็ง ใบหน้าจารึกร่องรอยแห่งลมฟ้าอากาศ ต่างคนต่างเข้าไป จนล้อมเคาน์เตอร์ไว้แน่นเหมือนน้ำท่วมไม่รั่วไหล