"อ๊าก!"
"เทพีฟ้าอมตะ... ท่านได้ยินเสียงเรียกของสาวกผู้ภักดีต่อท่านที่สุดหรือไม่... อึก... ถุย! อันใดกัน เหตุใดจึงเหม็นถึงเพียงนี้!"
เฮ่อเหลียนฉาเดิมทีตะโกนด้วยความโกรธแค้นปนเศร้าใจ ทุกข์ระทมลึกซึ้ง
โอกาสดีเช่นนี้ หากพลาดไปแล้วคิดจะสังหารราชันย์แห่งความตายอีก ก็ไม่ต่างอะไรกับเพ้อฝัน เขากำลังระบายอารมณ์ในใจ!
ผลคือ
บนฟากฟ้า ขี้นกก้อนหนึ่งท่ามกลางราตรีสีดำสนิท ร่วงลงมาตรง ๆ ไม่เบี่ยงไม่บ่าย ตกลงกลางปากของเขาพอดี แล้วไหลลงไปตามลำคอ
เฮ่อเหลียนฉาก้มตัวลง เริ่มขย้อนอย่างแห้งผาก
รสชาติ... แรงนัก!
นี่ทำให้ในใจของเขาบังเกิดลางสังหรณ์อันเลวร้ายยิ่ง
ปาเท่อร์สายตาคมกริบ
เดิมทีเขาคิดจะห้ามไว้อย่างทันท่วงที แต่ขี้นกนั่นมาเร็วเกินไป กว่าจะมองเห็นก็ไม่ทันเสียแล้ว ได้แต่มองตาปริบ ๆ เห็นขี้นกก้อนนั้นตกใส่ปากเฮ่อเหลียนฉาอย่างจัง
บัดนี้ เขาร้องเสียงแหลม
"ท่านพ่อข่าน ข้าดูชัดแล้ว เป็นขี้นก!"
"ก้อนโตทีเดียว!"
ปาเท่อร์น้ำเสียงดังสนั่น เรียกความสนใจจากเหล่าขุนพล
"อันใด? กลายเป็นขี้นกหรือ?"
"ต้าฉานอวี่ไม่เคารพเทพีฟ้าอมตะ นี่ต้องเป็นเทพีฟ้าอมตะพิโรธ ตั้งใจทำเป็นแน่ มิฉะนั้นจะบังเอิญถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?"
"ต้าฉานอวี่ จะคายออกมาได้หรือไม่? กลืนลงไปไม่ได้เด็ดขาดนะพ่ะย่ะค่ะ!"
ชั่วขณะหนึ่ง เหล่าขุนพลซงหนูพากันส่งเสียง
ใบหน้าของเฮ่อเหลียนฉายิ่งเป็นสีเขียวขึ้นไปอีก
"อันใด?"
"กลายเป็นขี้นกหรือ?"
สีหน้าของเฮ่อเหลียนฉาเปลี่ยนไปมา ในท้องก็ปั่นป่วนอย่างหนัก เขาอดไม่ได้ที่จะขย้อนแห้ง ๆ หลายครั้ง
ปีนี้ เฮ่อเหลียนฉาผู้นี้เป็นอันใดไป?
ถูกราชันย์แห่งความตายรังแกก็แล้วไป ตอนนี้แม้แต่นกตัวหนึ่งก็ยังมารังแกเขา!
น่าชังนัก ช่างน่าชังนัก!
หวังซินเห็นเหล่าขุนพลพากันเอ่ยปาก ก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล