“ไอ้สัตว์ทรพี เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ? เป็นเพราะเจ้าล่องลอยไร้แก่นสาร หรือข้าแก่เกินกว่าจะยกกระบี่ได้กันแน่?”
“เดี๋ยวก่อน นักปราชญ์ นักปราชญ์อะไรกัน?”
เกาเฟิงได้ฟังคำพูดอวดดีของเกาฉางเหวิน ในตอนแรกก็เดือดดาลขึ้นฉับพลัน แต่ต่อมากลับตะลึงงันไปทั้งร่าง
เขาจ้องมองเกาฉางเหวินตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แววตาฉายแววสงสัยระคนประหลาดใจ
นักปราชญ์ นี่เป็นตำแหน่งที่ผู้มีหน้ามีตาในหมู่ร้อยสำนักเท่านั้น จึงจะได้รับเกียรติให้เรียกว่านักปราชญ์ได้
เกาฉางเหวิน ถึงขั้นได้รับเรียกขานว่านักปราชญ์หรือ?
พลันเห็นเกาฉางเหวินยืดอกเชิดหน้า เอ่ยปากด้วยความหยิ่งยโสเต็มที่
“ย่อมเป็นนักปราชญ์โมซิส นักปราชญ์คนต่อไปแห่งสำนักม่อ!”
“บุตรชายของท่าน ผู้นี้ เกาฉางเหวินแห่งจวนติ้งกั๋วกง ได้เป็นนักปราชญ์คนต่อไปแห่งสำนักม่อแล้ว จะปกครองเหล่าศิษย์โมซิสทั่วใต้หล้า สถาปนายุคสมัยรุ่งเรืองที่โมซิสไม่เคยมีมาก่อน!”
“ท่านพ่อ เป็นอย่างไรบ้าง เลิศล้ำมิใช่หรือ?”
เกาฉางเหวินเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง คิ้วแทบจะเริงระบำ
เกาเฟิงมองเกาฉางเหวิน ประหนึ่งได้ฟังเรื่องตลกอันใหญ่หลวง เขาตวาดสั่งสอนอย่างไม่ไว้หน้า “เจ้าน่ะหรือนักปราชญ์คนต่อไปแห่งโมซิส ถ้าเจ้าเป็นนักปราชญ์โมซิส ข้าจะจัดงานเลี้ยงใหญ่สามวันสามคืน และจะกินของโสโครกสามสิบต่างหาก!”
ฐานะของนักปราชญ์โมซิสสูงส่งยิ่ง แม้แต่กษัตริย์ก็ต้องปฏิบัติด้วยมรรยาท เกาฉางเหวินมีนิสัยสันดานเช่นไร เขาจะไม่รู้แจ้งหรือ?
นักปราชญ์โมซิส จะเลือกเขาเป็นนักปราชญ์คนต่อไปแห่งโมซิสได้หรือ?
ล้อกันเล่นหรือ?!
นี่ไม่ใช่เพราะเขาในฐานะพ่อชอบดูถูก แต่เป็นเพราะรู้สันดานของเกาฉางเหวินดีแท้จริง