จดหมายฉบับนี้ถูกส่งออกไป
ร่างของเกาหยางสะท้านสั่น
"ฝ่าบาท จดหมายอะไรกันนักหนา ทำไมถึงต้องให้กระหม่อมอ่านด้วยเพคะ"
"ท่านเซียวยวนคงจะเหมาะสมกว่ามิใช่หรือ"
เกาหยางเห็นจดหมายฉบับนั้นเข้าก็รู้ทันทีว่าจบแล้ว
เขายิ้มแห้ง ๆ ปากยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มกล่าวว่า
ถ้าต้องอ่านออกมาต่อหน้าฉู่ชิงหลวนกับพวกเธอล่ะก็ ย่อมเป็นการอับอายจนอยากฝังตัวหายไปจากโลกนี้
อู่จ้าวดวงตาหงส์ต่ำลงเล็กน้อย ปลายนิ้วโปรยเบา ๆ บนกระดาษจดหมาย น้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างยิ่ง "เซียวยวนไม่เหมาะหรอก จดหมายฉบับนี้ยังคงต้องให้เกาอ้ายชิงเจ้าอ่าน"
"เจ้าเป็นคนลงพู่กันเขียนถวายเจิ้นด้วยตัวเอง เจ้าจะไม่อ่านได้อย่างไร"
ร่างของเกาหยางสะท้านสั่นอีกครั้ง
สมองของเขาหมุนเร็วราวเครื่องกลที่ทำงานเกินกำลัง ฟันเฟืองทุกซี่พวยพุ่งควัน
จดหมายฉบับนี้อ่านไม่ได้จริง ๆ มิใช่เชื้อไฟลงในใจของทั้งสี่คนหรือ!
ไม่มีทางเลือกแล้ว
มันเทศเอ๋ย ช่วยข้าด้วย!
สีหน้าของเกาหยางพลันเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างยิ่ง แล้วเปลี่ยนเรื่องสนทนาทันทีว่า "ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องหนึ่งต้องถวายรายงาน!"
"ผลผลิตมันเทศออกมาแล้ว!"
"ไร่ทดลองสองร้อยมู่ที่อำเภอฉางเล่อ ผลผลิตเฉลี่ยมู่ละสามพันชั่ง!"
"กระหม่อมขอแซ่ซ้องฝ่าบาท แซ่ซ้องมหาจักรวรรดิเฉียน!"
"เมื่อมีสิ่งนี้แล้ว หากแพร่ไปทั่วทั้งแผ่นดินมหาจักรวรรดิเฉียน ราษฎรของเราจะไม่ต้องกังวลเรื่องความอดอยากอีกต่อไป!"
เกาหยางพูดจบก็หัวเราะฮึฮาขึ้นก่อนใคร
เขายังจงใจปรบมือนำ แล้วมองไปยังทุกคน หวังจะปลุกบรรยากาศให้ครึกครื้น
นับตั้งแต่ฉีกราชบัญญัติออกมา ไม่เกินจริงเลยที่จะว่าเกาหยางไม่เคยตื่นตระหนกถึงเพียงนี้ จะคิดก็ได้ว่าตอนนี้ในใจเขาตกใจแค่ไหน