ภายในสำนักสอบกงหยวน
หวังเถิงไม่ใช่ผู้เดียวที่ใจพังสลาย
ในสนามสอบสาขาบทอักษร ได้ปรากฏสภาพเลวร้ายนานัปการขึ้นเป็นลำดับ
บุตรชายแซ่จ้าวจากสายตระกูลข้างฝ่ายหนึ่งได้ซื้อตำราที่เรียกกันว่า "สาระสรุปหกสาขา" มา คืนวานอ่านท่องจำจวบจนถึงสามยาม มั่นใจในใจว่าคราวนี้ต้องได้ที่กลาง ๆ แน่นอน
แต่เมื่อกระดาษคำตอบถูกคลี่ออก ชายหนุ่มจ้องมองข้อสาม "การสรรหาขุนนางด้วยหกสาขา ปฏิบัติตามธรรมเนียมหรือทำลายธรรมเนียม" แรกทีเดียวยังคิดว่าตนเองซื้อถูกข้อ
เพราะในข้อลับก็มีเรื่อง "ธรรมเนียม" เช่นกัน
แต่ยิ่งมองยิ่งพบว่าไม่ถูก
"ธรรมเนียม" ในข้อลับคือเรื่องธรรมเนียมประเพณีและการสั่งสอนประชาชน
"ธรรมเนียม" ในข้อสอบกลับถามว่าช่างฝีมือ แพทย์ และชาวนา สามารถเข้ารับราชการได้หรือไม่
สองสิ่งนี้จะเหมือนกันได้อย่างไร
หนทางใดก็ไร้
ชายหนุ่มจึงต้องฝืนเขียนเปิดเรื่องว่า "ธรรมเนียมนั้น คือระเบียบแห่งฟ้าดิน......"
แต่พอลงมือได้เพียงสองบรรทัด ก็เขียนต่อไม่ได้อยู่ดี ไม่ว่าจะเขียนต่ออย่างไร ทุกประโยคกลับดูเหมือนกำลังด่าทอการสรรหาขุนนางด้วยหกสาขา
ชายหนุ่มรีบขีดฆ่าทิ้งทันที
แล้วเขียนใหม่ว่า "ฟ้าใต้เป็นของสาธารณะ ช่างทุกสาขาก็เป็นประชาชนเช่นกัน......"
เขียนไปครึ่งทาง กลับรู้สึกเหมือนตนกำลังทรยศต่อตระกูลใหญ่
ไร้ทางสู้ ข้อลับก็พึ่งพาไม่ได้แล้ว ก็เหลือเพียงสู้ด้วยความรอบรู้ลึกซึ้งของบุตรตระกูลใหญ่เท่านั้น
ข้าจะหลบหลีกคมของมัน?
ว่าแล้ว
ชายหนุ่มตั้งใจจดจ่อเตรียมลงมือสู้ศึกครั้งใหญ่ แต่สีหน้ายิ่งมองยิ่งซีดขาว
สุดท้าย นางกำลังทรมานปิดหน้าตัวเอง