หึ่ง!
เยี่ยนอู๋ซวงรู้สึกราวกับภายในศีรษะของตนมีผึ้งร้อยล้านตัวบินหึ่งพร้อมกัน!
สายตามืดมิดเป็นระลอก หัวคะมำแผ่นดินปั่นป่วน!
"ไม่!"
"เป็นไปไม่ได้!!!"
เยี่ยนอู๋ซวงส่ายศีรษะขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาแดงก่ำจ้องมั่นไปที่เฉินผิง แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งราวกับขอความช่วยเหลือ ร้องเสียงแหบแห้ง
"อาจารย์! ครั้งนี้ย่อมเป็นแผนโฉบเฉี่ยวของเกาหยางแน่! เขาควบคุมอิ่งจิ่วไว้ บีบให้เขียนสายลับปลอมนี่ออกมา! ใช่ไหม?! ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!!!"
เฉินผิงไม่เอ่ยปาก
เขาเพียงรับผ้าไหมนั่นมา สายตากวาดผ่านอย่างเร็ว
ยิ่งอ่าน หัวใจยิ่งจมดิ่ง สีหน้ายิ่งบูดบึ้ง
ในใจเขารู้ดี ว่าเกาหยางคงแปลงหอยนางรมเป็นยานุรสชาติที่หาได้ยากยิ่งในใต้ฟ้าจริง
แต่เขาพูดออกไปมิได้
มิฉะนั้น เขากลัวเยี่ยนอู๋ซวงจะทานไม่ไหวเสียในทันที
เพราะแผนพิษเชิงชีวิตนี้ แคว้นเยี่ยนได้แลกมาด้วยสิ่งใด คนอื่นไม่ทราบ แต่ในใจเขานั้นชัดเจนนัก
"ฝ่าบาท ยามนี้โปรดอย่ารบกวนจิตใจตนเอง!"
"แม่ทัพเกราะเหล็กมีเกราะแข็งกว่า รูปร่างน่าสะพรึงยิ่งกว่า ชาวนาเกลียดชังมันถึงกระดูก เกาหยางย่อมใช้กลเม็ดเดิมไม่ได้อีก ขอเพียงเจียงหนานยังอยู่ในการควบคุม กระดานนี้ยังมิได้แพ้สิ้นเชิง พวกเรายังมีช่องทางหมุนสถานการณ์..."
คำว่า "ทาง" ยังไม่ทันหลุดออกจากปาก—
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นในความมืดมิด คำนวณจังหวะอันถึงฆาตนี้อย่างแม่นยำ เพื่อบดขยี้ความหวังสุดท้ายในใจพวกเขาจงพินาศ!
"รายงาน!!!"
"ฝ่าบาท ท่านกั๋วซือ บาปใหญ่แล้ว!!!"
ทหารม้าเร่งรุดคนหนึ่งแทบม้วนตัวปีนขึ้นมาบนหอ ในมือชูสูงถังไผ่ปิดผนึกสีชาดอันหมายถึงข่าวทางการทหารเร่งด่วนที่สุดของร่างแห!