หน้าท้องพระโรง
เสียงตื่นเต้นดังขึ้นฉับพลัน
“ฝ่าบาท ชัยชนะครั้งใหญ่!”
“ชัยชนะครั้งใหญ่แดนหน้า!”
“นายกองเพี่ยวเหยา เกาหยาง นำกองทัพตีวงอ้อมหลายร้อยลี้ โจมตีรังใหญ่เบื้องหลังซงหนูอย่างรุนแรง!”
“ศึกนี้ ตัดศีรษะซงหนูรวมสองร้อยสิบสามคน รวมถึงอัครมหาเสนาบดีซงหนูหลวนตีถูเฮ่อหนึ่งคน!”
“จับเป็นซงหนูรวมเจ็ดร้อยหกสิบแปดคน ในนั้นมีปู่ของฉานอวี๋ซงหนูหลวนตีอูต๋า อาของฉานอวี๋ซงหนูหลวนตีอากู่ต๋า ตลอดจนมหาตูเว่ยหนึ่งนาย ตังฮู่สามนาย!”
“กองทัพเราสิ้นชีพสิบแปดนาย บาดเจ็บสามสิบหกนาย เจ้านายกองเพี่ยวเหยากล่าวหาญางตีซงหนูแตกพ่าย หักวงล้อมได้ก่อนใคร!”
หึ่ง!
อู่จ้าวซึ่งกำลังจะก้าวเท้าจากไปชะงักฝีเท้า จากนั้นหันขวับกลับมา ดวงตาหงส์คู่หนึ่งพลันเปลี่ยนไป
ในใจนางก่อเกิดคลื่นมหึมาซัดสาด
ข้างกาย ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็ตื่นตะลึงกับข่าวนี้จนริมฝีปากแดงคลี่ยอออก
หมัดขาวนวลนางกำแน่นโดยสัญชาตญาณ
เกาหยาง กลับร้ายกาจถึงเพียงนี้?
“อันใดนะ?”
มิใช่เพียงอู่จ้าวกับซ่างกวันวานเอ๋อร์ บรรดาขุนนางเบื้องล่างก็งุนงงโดยถ้วนหน้า
ดวงตาชราคู่โตถลน สมองตื้ออื้ออึง
รอยยิ้มบนหน้าชุยซิงเหอชะงักนิ่ง รอยยิ้มบนหน้าหลู่เหวินชะงักนิ่ง
ถึงขั้นนี้ คงกินข้าวไม่ลง นอนก็ไม่หลับเป็นแน่
เกาหยาง ราชันย์แห่งความตาย นำแปดร้อยคนจู่โจมแนวหลังซงหนู กลับสำเร็จจริงหรือ?