หลี่เอ้อจีเอ่ยวาจาสะเทือนเลื่อนลั่น ทำให้ทั้งกระโจมถึงกับตะลึงงัน
ชั่วขณะหนึ่ง
พริบตาเดียว
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลี่เอ้อจี
ผูตัวยิ่งไม่อาจฝืนยิ้มได้อีก
เกาปู้ฉือใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กุมบั้นท้ายไว้โดยไม่รู้ตัว
ส่วนอ๋องเซียวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่เดือดดาลรุนแรงเหมือนเมื่อครู่
มองคนเดียวกับมองทั้งกองทัพ มันต่างกันราวฟ้ากับดิน!
แม้แต่เกาหยางยังตกใจ
เขาไม่คิดว่าหลี่เอ้อจีจะมีรสนิยมเช่นนี้!
กลางวันแสก ๆ ใต้ฟ้ากว้าง ณ ค่ายทหาร ข้างกายเกาหยางยังมีคนเช่นนี้!
ไร้ยางอายสิ้นดี!
สัตว์เดรัจฉาน!
แอบดูอ๋องเซียวกับพวกก็แล้วไป นี่ยังไม่เว้นแม้แต่เขา!
เกาหยางกำลังจะตวาดประณามหลี่เอ้อจี
ทันใดนั้นเอง เสียงตวาดเกรี้ยวกราดก็ดังมาจากนอกกระโจม!
“ว่าไงนะ?!”
“เจ้าแอบดูองครักษ์ประจำตัวใต้เท้าเกาจนหมด? ดูจนสิ้นแล้วหรือ!”
“ให้ตายเถอะ ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!”
“ข้าจะฟันเจ้าให้สิ้นซาก!”
เกาหยางยังไม่ทันตั้งตัว ก็ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของลวี่เจิ้น
ถัดมา ลวี่เจิ้นก็ก้าวเท้าหนักหน่วงบุกเข้ามาในกระโจม ลูกตาแทบถลน อาบไปด้วยเจตนาสังหารที่พวยพุ่งดั่งเมฆคลั่ง
ร่างสูงใหญ่ของหลี่เอ้อจีสั่นสะท้าน
“ท่านแม่ทัพเฒ่าลวี่ ข้าน้อยผิดไปแล้ว! ข้าน้อยมิได้เจตนา เพียงแต่ไม่ได้ตั้งใจขอรับ!”
“เข้าใจผิด! เข้าใจผิดแล้วขอรับ!”
หลี่เอ้อจีวิ่งหนี ลวี่เจิ้นไล่ตาม หลี่เอ้อจีต่อให้มีปีกก็ยากจะหนีพ้น
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เหตุใดแม่ทัพเฒ่าลวี่จึงโกรธเกรี้ยวเพียงนี้?”
เกาหยางกวาดสายตามองทุกคนแล้วเอ่ยถาม
“ฟู่!”
“หรือว่าหลี่เอ้อจีจะแอบดูแม่ทัพเฒ่าลวี่อาบน้ำด้วย? ถึงได้ถูกไล่สังหารเช่นนี้?”
ผูตัวยิ่งอ้าปากกล่าวด้วยความตกตะลึง
“ไม่น่าสิ หลังจากกองทัพเราสมทบกับแม่ทัพเฒ่าลวี่ ก็ไล่ล่าทหารเฉียงหนูที่แตกพ่ายมาโดยตลอด แม่ทัพเฒ่าลวี่มีเวลาอาบน้ำตั้งแต่เมื่อใด?”