ราชวังของเผ่าซงหนู
ภายนอกกระโจมขุนนาง มีฝูงวัวและแกะมากมาย ชาวซงหนูจำนวนมากกำลังเลี้ยงสัตว์อยู่บนทุ่งหญ้าอย่างสบายอารมณ์
เฮ่อเหลียนฉาสวมชุดขุนนางชนเผ่าซงหนู ยืนอยู่ในกระโจมขุนนาง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง น้ำเสียงเข้มและต่ำยิ่ง
“แคว้นแม่น้ำ มีข่าวคราวส่งมาบ้างหรือไม่”
“กราบทูลตานซานอวี่ ยังไม่มีข่าวคราวใดส่งมา”
ปัง!
เฮ่อเหลียนฉาตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ไอ้พวกไร้ค่า อ๋องหลางหยาและอ๋องเจิ้นเยว่ล้วนเป็นไอ้ไร้ค่า เสียแรงที่ข้าทุ่มเทเลี้ยงดู!”
“พลาดไปครั้งหนึ่งยังไม่พอ ไฉนเลยยังให้อีราชันย์แห่งความตายนั่นได้ใจซ้ำสอง สังหารทะลุตลอดทั่วแคว้นแม่น้ำอีกครั้ง หลังศึกนี้ หากไม่สังหารสองคนนั้นเสีย ก็ยากจะดับโทสะของข้า!”
ดวงตาของเฮ่อเหลียนฉาเต็มไปด้วยเจตสังหาร เสียงคำรามดังก้องไปทั่วกระโจมขุนนาง!
ภายใต้โทสะอันเดือดพล่าน
อย่าว่าแต่ขุนพลซงหนูบางคนเลย กระทั่งปาเท่อก็ยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก้มศีรษะลง ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใด
อ๋องซินก็สงบปากอยู่เช่นกัน
แคว้นแม่น้ำปราชัยย่อยยับเช่นนี้ แม้แต่รูปเคารพทองคำบูรพาเทพก็ยังถูกแย่งชิง อ๋องหลางหยาและอ๋องเจิ้นเยว่ยากจะปฏิเสธความผิด สมควรตายเสียเถิด!
“รายงาน!”
“ราชวังแคว้นเยี่ยนส่งสาส์นด่วนด้วยม้าเร็วมาฉบับหนึ่ง ต้องให้ท่านตานซานอวี่เปิดอ่านด้วยตนเอง!”
ขณะนั้นเอง มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
นายทหารเผ่าซงหนูคุกเข่าข้างเดียว มือทั้งสองยกสาส์นขึ้นสูง เอ่ยต่อเฮ่อเหลียนฉา
“ราชวังแคว้นเยี่ยน?”
“เยี่ยนอู๋ซวงกับเฉินผิง คิดจะมาตำหนิที่ข้าทำงานไม่สำเร็จหรือ?”
เฮ่อเหลียนฉาขมวดคิ้ว คิดว่าเป็นสาส์นตำหนิ
“ไม่อ่าน เอาไปเผาเสีย!”