หลี่หลงตะลึงงันไปหมด
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ล้อเล่นรึ?
ให้เขาสารภาพรัก แล้วตบหน้าเขา พลางบอกว่าไม่รัก
ทิ่มแทงใจ!
ปวดร้าวรานจนใจจะขาด!
จิตใจแห่งปฐพี ช่างล้ำลึกยากหยั่งถึงถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
หลี่หลงรู้สึกแสบร้อนที่ใบหน้า ดวงตาคู่หนึ่งสั่นระริก
เขาไม่เข้าใจเลย!
ในเมื่อแต่แรกบอกว่าไม่รัก จะตบหน้าเขา เหตุใดต้องทำเรื่องเช่นนี้ด้วย?
แต่แล้ว
"เรื่องวันนี้ เจิ้นไม่ต้องการให้แพร่งพรายออกไป"
"หากมีหลุดรอดไปแม้แต่น้อย อย่าหาว่าเจิ้นไร้เมตตา! แต่เรื่องก่อนหน้านั้น เจิ้นจะไม่สอบสวนอีก ผู้บัญชาการหลี่ผู้ซื่อสัตย์ภักดี มองการฉ้อราษฎร์บังหลวงดั่งอุทกภัยและสัตว์ร้าย"
ขณะหลี่หลงยังงุนงง เสียงเย็นเยียบของอู่จ้าวก็ดังขึ้น แฝงด้วยเจตนาฆ่าจางๆ
แล้วร่างของอู่จ้าวก็ค่อยๆ เลือนหายไป
หลี่หลงตัวแข็งทื่อ รูม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน
นี่เขาเคราะห์ร้ายกลับกลายเป็นดีอย่างนั้นหรือ?
อู่จ้าวไม่ถือสาอีกต่อไป นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเขา
ตบครั้งนี้ เป็นเพราะเหตุนั้นกระมัง?
ค่ำคืนนั้น
แม้หลับไปถึงยามวิกาล หลี่หลงก็ยังผวาลุกพรวด พร้อมเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ
"ไม่ใช่สิ เพราะเหตุใดกัน?"
ยามดึก
อู่จ้าวประทับอยู่ในท้องพระโรง เงยพระพักตร์ทอดพระเนตรจันทร์เต็มดวงบนฟ้า
แตกต่าง
ความรู้สึกแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
เช่นเดียวกับองค์ชายใหญ่แห่งรัฐจ้าว จ้าวอวี้เหิง เพียงแค่แววตาก็ทำให้พระนางพลุ่งพล่านด้วยเจตนาฆ่า ไม่ต้องกล่าวถึงการได้ใกล้ชิดต่อไปอีก