มหาจักรวรรดิเฉียน
เมืองฉางอัน
จวนติ้งกั๋วกง
ภายนอกหน้าต่างลมหวนคำราม ภายในห้องถ่านไฟในกระถางกำลังลุกโชน โต๊ะวางหม้อทองเหลืองใหญ่สามใบ
ถ่านไฟลุกโชน น้ำซุปกระดูกข้นในหม้อกลางโต๊ะกำลังเดือดพล่าน "จ๊อก ๆ" หมอกขาวโฉมไปมา กลิ่นหอมของเนื้อแกะผสมกับกลิ่นเครื่องเทศเผ็ดร้อน แผ่ซ่านไปทั่วห้องในพริบตา
เกาฉางเหวินมือซ้ายถือชาม มือขวาถือตะเกียบ สายตาจ้องมองน้ำซุปแดงเดือดพล่านตรงหน้า แล้วเอ่ยขึ้น
"พี่ชาย ยอดไปเลย นี่มันโคตรจะดี ออกไปข้างนอกหิมะโปรยปรายหนาวเหน็บ ในห้องอบอุ่น ได้กินหม้อไฟร้อน ๆ แบบนี้ รสชาตินี้ ให้เป็นเซียนก็ไม่ยอมแลก!"
เกาหยางคีบเนื้อแกะลงหม้อพลางหยอกเย้า "งั้นให้เป็นนางโลมคนใหม่แห่งหอเยียนจือล่ะ ยังไม่ยอมแลกอีกหรือ?"
เกาฉางเหวินได้ยิน ดวงตาเป็นประกายเห็นได้ชัด "นั่นแน่นอนต้องแลกสิ! นางโลม... แหะ นางโลมมีผิวกายนุ่มนวลอบอุ่น ดีกว่าเซียนเย็นชาเสียอีก!"
คำพูดนี้เอ่ยออกมา
ฉู่ชิงหลวนและซ่างกวันวานเอ๋อร์ทนขำไม่อยู่ ใช้มือปิดปากหัวเราะเบา ๆ
เกาหยางก็ส่ายหัวยิ้ม ๆ แล้วจดจ่อกับการลวกเนื้อต่อไป
"ตัวขายหน้าชัด ๆ กินข้าวยังหุบปากไม่ได้หรือไง ให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะ!"
เกาเฟิงถลึงตาใส่เกาฉางเหวินอย่างแรง พลางตวาดเสียงเข้ม
นี่ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไรที่เขาเสียใจลึก ๆ ในใจ ว่าทำไมตอนนั้นถึงได้เผลอตัวไป
"กินก็กิน จะดุทำไมกัน?"
เกาฉางเหวินเหลือบตามองเกาเฟิง พลางบ่นพึมพำ แล้วคีบเนื้อแกะแผ่นบางเฉียบเข้าปาก