เปลวเทียนดังแปร๋นขึ้นหนึ่งครา
แสงเงาสั่นไหว
เกาหยางนอนแผ่หลับอยู่บนเตียง มองลวี่หลัวที่ใบหน้าแดงก่ำ ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้
ขานั้นที่พันด้วยผ้าไหมสีดำ ภายใต้แสงเทียนยิ่งเจือระยิบระยับน่าหลงใหล
เขาไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เพียงแต่ลอบคิดในใจเงียบ ๆ
"ข้าจะไปบอกลวี่หลัวได้อย่างไร... ที่แท้ก็เพราะจดหมายสี่ฉบับนั่นเอง"
"นางทั้งหลายล้วนรู้สึกผิดในใจ ตามเนื้อความในจดหมาย หญิงแต่ละคนต่างคิดว่าคืนแรกต้องเป็นคืนที่หญิงของนาง"
"และอู่จ้าวก็เป็นแรงบันดาลใจให้เขา"
"เขากล่าวว่าจดหมายเหล่านี้ย่อมไม่สมควร เป็นการไม่ยุติธรรมต่อนางทั้งหลาย คืนนี้จึงควรไปที่อื่นก่อน ถือเป็นการชดใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ สักวันจะมาเยือนอีก"
"ด้วยเหตุนี้ หญิงทั้งหลายซึ่งรู้สึกละอายใจและใจดีงามย่อมตอบรับโดยไม่ลังเล"
"ไม่เพียงเท่านั้น นางทั้งหลายยังจงใจลองสวมผ้าไหมสีดำรุ่นใหม่นั้นกันถ้วนหน้า"
เกาหยางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ลวี่หลัวไม่ได้รับจดหมาย
ภายนอกดูเหมือนเป็นความพลาดพลาดของเขา
แต่ที่แท้แล้ว
เขาอยู่ในชั้นที่ห้า
"คุณชายใหญ่..."
"คืนนี้... เริ่มจาก... ด้านหลังก่อนหรือไม่เพคะ?"
เวลานั้น ลวี่หลัววางฝ่ามือนุ่มเย็นเยียบลงบนบ่าของเขา เสียงเปี่ยมด้วยความเขินอายและเก้งก้าง
เกาหยางหลับตาลง คลายลมหายใจยาว
"อืม"
"นวดเถิด"
"คืนนี้... คงต้องรบกวนเจ้าแล้วกระมัง"